خطا
  • خطا در زمان بارگزاری خبرخوان ها

كنوانسيون‌ بازل‌ دربارة‌ كنترل‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌‌مواد زايد زيان بخش‌ و دفع‌ آنها

بازل‌  ـ 1980    (1368 ه . ش‌)

BAZEL CONVENTION ON THE CONTROL

OF TRANSBOUNDARY MOVEMENTS OF

HAZARDOUS WASTES AND THEIR

DISPOSAL

BAZEL - 1989

هدف كنوانسيون :

الزام دولت هاي عضو به كاهش حجم نقل وانتقال برون مرزي مواد زائد موضوع كنوانسيون وايجاد اين مواد در حد بي ضرر به محيط زيست واعمال مديريت مناسب وموثر نسبت به نقل وانتقال ودفع مواد مذكور

اطلاعات‌ و مقررات‌ عمومي‌ كنوانسيون‌:

تاريخ‌ انعقادـ 22 مارس‌ 1989

تاريخ‌ لازم‌ الاجرا شدن‌ـ 5 مه‌ 1992

تاريخ‌ عضويت‌ ايران‌ـ 5 ژانويه‌ 1993

محل‌ انعقادـ بازل‌، سوئيس‌

محل‌ دبيرخانه‌ـ ژنو، سوئيس‌

مرجع‌ نگهدارنده‌ اسنادـ دبير كل‌ سازمان‌ ملل‌ متحد

زبانهاي‌ رسمي‌ كنوانسيون‌ـ انگليسي‌، فرانسه‌، اسپانيايي‌، روسي‌، چيني‌، عربي‌

مرجع‌ ملي‌ كنوانسيون‌ در ايران‌ـ سازمان‌ حفاظت‌ محيط‌زيست‌

سازمان‌ حفاظت‌ محيط ‌زيست‌

«قانون‌ اجازه‌ عضويت‌ جمهوري‌ اسلامي‌ ايران‌ در كنوانسيون‌ بازل‌ درباره‌ كنترل‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ مواد زايد زيان‌ بخش‌ و دفع‌ آنها» كه‌ در جلسه‌ علني‌ روز سه‌شنبه‌ مورخ‌ سي‌ و يكم‌ شهريور ماه‌ يكهزار و سيصد و هفتاد و يك‌ مجلس‌ شوراي‌ اسلامي‌ تصويب‌ و در تاريخ‌ 12/7/1371 به‌ تأييد شوراي‌ نگهبان‌ رسيده‌ و طي‌ نامه‌ شماره‌465ـق مورخ‌ 20/7/1371 مجلس‌ شوراي‌ اسلامي‌ واصل‌ شده‌ است‌، به‌ پيوست‌ جهت‌ اجراء ابلاغ‌ مي‌گردد.

قانون‌ اجازه‌ عضويت‌ جمهوري‌ اسلامي‌ ايران‌ در كنوانسيون‌ بازل‌ درباره‌ كنترل‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ مواد زايد زيان‌ بخش‌ و دفع‌ آنها

ماده‌ واحده‌ـ به‌ دولت‌ اجازه‌ داده‌ مي‌شود به‌ عضويت‌ كنوانسيون‌ بازل‌ درباره‌ كنترل‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ مواد زايد زيان‌ بخش‌ و دفع‌ آنها مصوب‌ 22 مارس‌ 1989 سوئيس‌ درآيد و اسناد آن‌ را تسليم‌ نمايد.

سازمان‌ ملل‌  22 مارس‌ 1989

UNEP/WG

برنامه‌ محيط‌ زيست‌  متن‌ اصلي‌. انگليسي‌

كنفرانس‌ نمايندگان‌ تام‌الاختيار درباره‌ كنوانسيون‌ جهاني‌ مربوط‌ به‌ كنترل‌

انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر

بازل‌، 20-20 مارس‌ 1989

فقره‌ 3 از دستور كار

كنوانسيون‌ بازل‌ درباره‌ كنترل‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و دفع‌ آنها

مقدمه‌

اعضاء اين‌ كنوانسيون‌

با علم‌ به‌ زيان‌ احتمالي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ و انتقال‌ برون‌ مرزي‌ آنها براي‌ سلامت‌ انسان‌؛

با توجه‌ به‌ تهديد روز افزون‌ سلامت‌ انسان‌ و محيط‌زيست‌ از ايجاد و پيچيدگي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ و انتقال‌ برون‌ مرزي‌ آنها؛

و نيز با توجه‌ به‌ اين‌ نكته‌ كه‌ مؤثرترين‌ طريق‌ حفظ‌ سلامت‌ انسان‌ و محيط‌ زيست‌ در خطرات‌ عارض‌ از اينگونه‌ زباله‌ها، تقليل‌ ايجاد آنها به‌ حداقل‌ از لحاظ‌ كمي‌ و كيفي‌ و نتيجتاً كاهش‌ خطر بالقوه‌ آنها مي‌باشد؛

با اعتقاد به‌ اينكه‌ دولت‌ها بايد تدابير لازم‌ را اتخاذ نمايند تا در اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، از جمله‌ انتقال‌ و دفع‌ برون‌ مرزي‌ آنها حفظ‌ سلامت‌ انسان‌ و محيط‌زيست‌، در هر جا كه‌ دفع‌ شود، مدنظر باشد؛

با درنظر داشتن‌ اين‌ نكته‌ كه‌ دولت‌ها بايد اطمينان‌ حاصل‌ كنند كه‌ عوامل‌ ايجاد زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، وظايف‌ خود را به‌ نحوي‌ انجام‌ دهند كه‌ حفظ‌ محيط‌ زيست‌، در هرجا كه‌ زباله‌ها دفع‌ مي‌شود ،مورد توجه‌ باشد؛

با علم‌ كامل‌ به‌ اينكه‌ هر دولتي‌ اين‌ حق‌ مطلق‌ را دارد كه‌ از ورود و دفع‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌  در سرزمين‌ خود جلوگيري‌ نمايد؛

و نيز با توجه‌ به‌ تمايل‌ روز افزون‌ دولت‌ها، به‌ ويژه‌ كشورهاي‌ در حال‌ رشد، به‌ جلوگيري‌ از انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ بر سرزمين‌ خود؛

با اعتقاد به‌ اينكه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ بايد، تا جايي‌ كه‌ حفظ‌ محيط‌زيست‌ ايجاب‌ مي‌كند، در همان‌ كشوري‌ دفع‌ شود كه‌ زباله‌ها در آنجا ايجاد شده‌ است‌؛

با اطلاع‌ از اينكه‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، از كشور محل‌ ايجاد آنها به‌ كشوري‌ ديگر بايد فقط‌ تحت‌ شرايطي‌ مجاز دانسته‌ شود كه‌ سلامت‌ انسان‌ و محيط‌زيست‌ آنجا را به‌ خطر نيندازد و نيز اين‌ انتقالات‌ با مفاد اين‌ كنوانسيون‌ مطابقت‌ داشته‌ باشد؛

با توجه‌ به‌ اينكه‌ تشديد نظارت‌ در انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ موجب‌ اداره‌ صحيح‌ آنها از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ و نيز تقليل‌ حجم‌ اينگونه‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ خواهد گرديد؛

با اعتقاد به‌ اينكه‌ دولت‌ها بايد براي‌ مبادله‌ صحيح‌ اطلاعات‌ درباره‌ كنترل‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ سرزمين‌های ديگر تدابيري‌ اتخاذ نمايند،

با درنظر گرفتن‌ اينكه‌ برخي‌ از موافقت‌ نامه‌هاي‌ منطقه‌اي‌ و نيز بين‌المللي‌، متعرض‌ مسأله‌ حفظ‌ و حمايت‌ محيط‌ زيست‌ در رابطه‌ با انتقال‌ كالاهاي‌ خطرناك‌ شده‌اند؛

با توجه‌ به‌ اعلاميه‌ كنفرانس‌ سازمان‌ درباره‌ محيط‌زيست‌ انسان‌ (استكهلم‌ 1972)، رهنمودها و اصول‌ براي‌ اداره‌ صحيح‌ زباله‌هاي‌ مضر جهت‌ حفظ‌ محيط‌زيست‌، (قاهره‌)

ـ مصوب‌ شوراي‌ سرپرستي‌ برنامه‌ محيط‌ زيست‌ سازمان‌ ملل‌ ( UNEP ) طي‌ قطعنامه‌ شماره‌ 30/14 مورخ‌ 17 ژوئن‌ 1987، توصيه‌ كميته‌ كارشناسان‌ سازمان‌ ملل‌ درباره‌ انتقال‌ كالاهاي‌ مضر (كه‌ در سال‌ 1957 تدوين‌ شده‌ و هر دو سال‌ يكبار آن‌ را به‌ روز در مي‌آورند)، توصيه‌ها، اعلاميه‌ها، مدارك‌ و مقررات‌ مربوط‌ كه‌ در سيستم‌ سازمان‌ ملل‌ تنظيم‌ و تصويب‌ گرديده‌ و كارها و مطالعات‌ انجام‌ شده‌ در سازمانهاي‌ منطقه‌اي‌ و بين‌المللي‌، نظر به‌ روح‌، اصول‌، اهداف‌ و وظايف‌ منشور جهاني‌ براي‌ طبيعت‌، مصوب‌ مجمع‌ عمومي‌ سازمان‌ ملل‌ در سي‌ و هفتمين‌ اجلاس‌ خود (1982) به‌ عنوان‌ نظام‌ اخلاقي‌ مربوط‌ به‌ حفظ‌ محيط‌زيست‌ انسان‌ و حفاظت‌ از منابع‌ طبيعي‌؛

با تأييد اينكه‌ دولت‌ها مسؤول‌ ايفاي‌ تعهدات‌ بين‌المللي‌ خود در رابطه‌ با حمايت‌ از سلامت‌ انسان‌ و حفظ‌ و حمايت‌ محيط‌زيست‌ هستند و به‌ موجب‌ حقوِ بين‌الملل‌ مسئوليت‌ دارند؛

با علم‌ اينكه‌ در صورت‌ نقض‌ عملي‌ مفاد اين‌ كنوانسيون‌ يا هر پروتكل‌ مربوط‌ به‌ آن‌ حقوِ بين‌الملل‌ مربوط‌ به‌ معاهدات‌ قابل‌ اجراء خواهد بود؛

با آگاهي‌ از نياز به‌ ادامه‌ توسعه‌ و استفاده‌ از تكنولوژيهايي‌ كه‌ از لحاظ‌ سلامت‌ محيط‌زيست‌ زباله‌ كمتري‌ توليد مي‌كنند و اتخاذ شيوه‌هاي‌ صحيح‌ بازپروري‌، خانه‌ داري‌ مناسب‌ و سيستم‌هاي‌ مطلوب‌ اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ منظور كاهش‌ ايجاد آنها به‌ حداقل‌؛

و نيز با علم‌ به‌ توجه‌ فزاينده‌ جهاني‌ به‌ لزوم‌ كنترل‌ شديد انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ و نياز به‌ كاهش‌ اينگونه‌ انتقالات‌، در حد امكان‌، به‌ حداقل‌؛

با نگراني‌ از مسأله‌ انتقالات‌ غير قانوني‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، و نيز با در نظر گرفتن‌ امكانات‌ محدود كشورهاي‌ در حال‌ رشد براي‌ اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌؛

با آگاهي‌ از لزوم‌ ترغيب‌ انتقال‌ تكنولوژي‌ براي‌ اداره‌ صحيح‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌اي‌ كه‌ در محل‌ ايجاد مي‌شود، خاصه‌ به‌ كشورهاي‌ در حال‌ رشد طبق‌ روح‌ رهنمودهاي‌ قاهره‌ و قطعنامه‌ شماره‌ 16/14 شوراي‌ سرپرستي‌  UNEP درباره‌ ترغيب‌ انتقال‌ تكنولوژي‌ مربوط‌ به‌ حمايت‌ از محيط‌زيست‌ و نيز با علم‌ به‌ اينكه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ بايد طبق‌ كنوانسيون‌هاي‌ بين‌المللي‌ و توصيه‌هاي‌ مربوط‌ انتقال‌ يابد؛

و نيز با اعتقاد به‌ اينكه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ بايد فقط‌ هنگامي‌ مجاز دانسته‌ شود كه‌ انتقال‌ و نهايتاً دفع‌ اينگونه‌ ي‌ زباله‌ها از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ بي‌ضرر است‌، و با تصميم‌ به‌ محافظت‌ از سلامت‌ انسان‌ و محيط‌ زيست‌ از طريق‌ كنترل‌ شديد در مقابل‌ اثرات‌ زيانباري‌ كه‌ ممكن‌ است‌ از ايجاد و اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ حادث‌ شود، به‌ نحو ذيل‌ توافق‌ نمودند.

ماده‌ 1ـ  حدود كنوانسيون‌

1ـ زباله‌هاي‌ ذيل‌ كه‌ مورد انتقال‌ برون‌ مرزي‌ قرار مي‌گيرند براي‌ منظورهاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ «زباله‌هاي‌ مضر» محسوب‌ مي‌شوند:

الف‌ـ زباله‌هايي‌ كه‌ جزء گروه‌ مندرج‌ در ضميمه‌ 1 مي‌باشد، مگر آنكه‌ داراي‌ خصوصيات‌ مذكور در ضميمه‌ 3 نباشند، و

ب‌ـ زباله‌هايي‌ كه‌ مشمول‌ بند (الف‌) نيستند، ولي‌ طبق‌ مقررات‌ محلي‌ كشورهاي‌ عضو، صادركننده‌ و واردكننده‌ يا عبور زباله‌هاي‌ مضر محسوب‌ مي‌شوند.

2ـ زباله‌هايي‌ كه‌ از گروه‌ مندرج‌ در ضميمه‌ 2 هستند و مورد انتقال‌ برون‌ مرزي‌ قرار مي‌گيرند، براي‌ منظورهاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ «ساير انواع‌ زباله‌» به‌ شمار مي‌آيند.

3ـ زباله‌هايي‌ كه‌ به‌ علت‌ راديو اكتيو بودن‌ مشمول‌ سيستم‌هاي‌ ديگر بين‌المللي‌ كنترل‌، از جمله‌ اسناد بين‌المللي‌ مشخصاً قابل‌ اجراء در مورد مواد راديو اكتيو مي‌باشند ،در چهارچوب‌ اين‌ كنوانسيون‌ قرار نمي‌گيرند.

4ـ زباله‌هاي‌ ناشي‌ از عمليات‌ عادي‌ كشتي‌ها، كه‌ دفع‌ آنها مشمول‌ سند بين‌المللي‌ ديگري‌ مي‌باشد، در چهارچوب‌ اين‌ كنوانسيون‌ قرار نمي‌گيرند.

ماده‌ 2ـ تعريف‌ها

براي‌ منظورهاي‌ اين‌ كنوانسيون‌:

1ـ «زباله‌ها» اجسام‌ يا اشيايي‌ است‌ كه‌ طبق‌ مقررات‌ قانون‌ ملي‌ دفع‌ مي‌شوند يا بايد دفع‌ شوند.

2ـ «اداره‌» به‌ معني‌ جمع‌آوري‌، انتقال‌ و دفع‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌، از جمله‌ مراقبت‌ بعدي‌ از محل‌هاي‌ دفع‌ مي‌باشد.

3ـ «انتقال‌ برون‌ مرزي‌» به‌ معني‌ انتقال‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ است‌ از ناحيه‌اي‌ تحت‌ حاكميت‌ ملي‌ يك‌ دولت‌ به‌ ناحيه‌اي‌ تحت‌ حاكميت‌ ملي‌ يك‌ دولت‌ ديگر يا از طريق‌ آن‌، يا به‌ ناحيه‌اي‌  يا از طريق‌ ناحيه‌اي‌ كه‌ تحت‌ حاكميت‌ ملي‌ دولت‌ ديگري‌ نباشد، مشروط‌ به‌ آنكه‌ لااقل‌ دو دولت‌ در اين‌ انتقال‌ ذيمدخل‌ باشند.

4ـ «دفع‌» به‌ معني‌ هر عملي‌ است‌ كه‌ در ضميمه‌ 4 اين‌ كنوانسيون‌ مشخص‌ شده‌است‌.

5ـ «محل‌ يا وسايل‌ مجاز» به‌ معني‌ محل‌ يا وسايل‌ دفع‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ است‌ كه‌ مرجع‌ مربوط‌ كشوري‌ كه‌ محل‌ يا وسايل‌ در آن‌ قرار دارد، آن‌ را مجاز دانسته‌ است‌.

6ـ «مرجع‌ ذيصلاح‌» به‌ معني‌ يك‌ مرجع‌ دولتي‌ است‌ كه‌ يك‌ كشور عضو در نواحي‌ كه‌ خود صلاح‌ مي‌داند، تعيين‌ مي‌نمايد تا مسئول‌ دريافت‌ اطلاعيه‌ مربوط‌ به‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌، اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ آن‌، و جوابگوئي‌ به‌ آن‌ اطلاعيه‌ طبق‌ ماده‌ 6، باشد.

7ـ «مركز» به‌ معني‌ واحد كشور عضوي‌ است‌ كه‌ در ماده‌ 5 بدان‌ اشاره‌ شده‌ و مسئول‌ دريافت‌ يا ارايه‌ اطلاعات‌ پيش‌بيني‌ شده‌ در مواد 13 و 15 مي‌باشد.

8ـ «اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ نحو صحيح‌ از لحاظ‌ «زيست‌محيطي‌» به‌ معني‌ انجام‌ اقدامات‌ عملي‌ است‌ به‌ منظور اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ نحوي‌ كه‌ سلامت‌ انسان‌ و محيط‌زيست‌ در برابر اثرات‌ زيان‌ بار احتمالي‌ اين‌ گونه‌ زباله‌ها حفظ‌ گردد.

9ـ «ناحيه‌ تحت‌ حاكميت‌ ملي‌ يك‌ دولت‌»، به‌ معني‌ هر گونه‌ اراضي‌، ناحيه‌ دريايي‌ يا هوايي‌ است‌ كه‌ در داخل‌ آن‌، يك‌ دولت‌ طبق‌ حقوِ بين‌المللي‌ در رابطه‌ با سلامت‌ انسان‌ و محيط‌ زيست‌ مسئوليت‌ اداري‌ و انضباطي‌ اعمال‌ مي‌نمايد.

10ـ «كشور صدور» به‌ معني‌ كشور عضوي‌ است‌ كه‌ قرار است‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ از آنجا آغاز شود.

11ـ «كشور ورود» به‌ معني‌ كشور عضوي‌ است‌ كه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ به‌ منظور دفع‌ آنها در آنجا يا به‌ منظور بارگيري‌ آن‌ قبل‌ از دفع‌ در ناحيه‌اي‌ كه‌ تحت‌ حاكميت‌ ملي‌ هيچ‌ دولتي‌ نيست‌، انجام‌ مي‌گيرد.

12ـ «كشور عبور» به‌ معني‌ كشوري‌ جز كشور صدور و يا كشور ورود است‌ كه‌ انتقال‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ از طريق‌ آن‌ انجام‌ مي‌شود، يا قرار است‌ انجام‌ شود.

13ـ «كشورهاي‌ ذيربط‌» به‌ معني‌ كشورهاي‌ صدور، ورود يا عبور مي‌باشند، خواه‌ عضو كنوانسيون‌ باشند خواه‌ نباشند.

14ـ «شخص‌» به‌ معني‌ شخص‌ حقيقي‌ يا حقوقي‌ است‌.

15ـ «صادركننده‌» به‌ معني‌ شخصي‌ است‌ كه‌ تحت‌ حاكميت‌ دولت‌ كشور صدوري‌ مي‌باشد كه‌ ترتيب‌ صدور زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ را مي‌دهد.

16ـ «واردكننده‌» به‌ معني‌ شخصي‌ است‌ كه‌ تحت‌ حاكميت‌ دولت‌ كشور ورودي‌ مي‌باشد كه‌ ترتيب‌ ورود زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ را مي‌دهد.

17ـ «انتقال‌دهنده‌» به‌ معني‌ شخصي‌ است‌ كه‌ انتقال‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ها را انجام‌ مي‌دهد.

18ـ «ايجادكننده‌» به‌ معني‌ شخصي‌ است‌ كه‌ فعاليتش‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ ايجاد مي‌كند، يا هر گاه‌ شخص‌ ايجادكننده‌ معلوم‌ نباشد، شخصي‌ است‌ كه‌ آن‌ زباله‌ها را در اختيار دارد يا آن‌ را كنترل‌ مي‌كند.

19ـ «دفع‌كننده‌» به‌ معني‌ شخصي‌ است‌ كه‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ براي‌ او حمل‌ مي‌شود تا آنها را دفع‌ نمايد.

20ـ «سازمان‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌» به‌ معني‌ سازماني‌ است‌ كه‌ توسط‌ دولت‌هاي‌ داراي‌ حاكميت‌ ملي‌ تشكيل‌ شده‌ است‌ و دولت‌هاي‌ عضو آن‌ سازمان‌ صلاحيت‌ مربوط‌ به‌ امور تحت‌ اين‌ كنوانسيون‌ را به‌ آن‌ سازمان‌ واگذار نموده‌اند و داراي‌ اختيارات‌ تام‌ طبق‌ مقررات‌ داخلي‌ خود مي‌باشد تا كنوانسيون‌ را امضاء كند، تصويب‌ نمايد، بپذيرد، با آن‌ موافقت‌ نمايد و رسماً آن‌ را تأييد كند يا بدان‌ ملحق‌ گردد.

21ـ «انتقال‌ غير قانوني‌» به‌ معني‌ هر گونه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ مي‌باشد كه‌ در ماده‌ 9 مشخص‌ گرديده‌ است‌.

ماده‌ 3ـ تعريف‌هاي‌ ملي‌ از زباله‌هاي‌ مضر

1ـ هر عضو كنوانسيون‌ بايد ظرف‌ مدت‌ شش‌ ماه‌ از تاريخ‌ امضاء اين‌ كنوانسيون‌ دبيرخانه‌ كنوانسيون‌ را از موضوع‌ زباله‌هايي‌ (غير از زباله‌هايي‌ كه‌ در ضميمه‌هاي‌ 1 و 2 ذكر شده‌ است‌) كه‌ طبق‌ قوانين‌ ملي‌ خود به‌ عنوان‌ زباله‌هاي‌ مضر در نظر گرفته‌ يا تعريف‌ كرده‌ است‌، آگاه‌ سازد و نيز شرايط‌ مربوط‌ به‌ شيوه‌هاي‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ قابل‌ اجراء در مورد اينگونه‌ زباله‌ها را به‌ اطلاع‌ دبيرخانه‌ برساند.

2ـ هر عضو كنوانسيون‌ بايد دبيرخانه‌ را متعاقباً از تغييرات‌ عمده‌ در اطلاعاتي‌ كه‌ طبق‌ بند 1 ارايه‌ داده‌ است‌ مطلع‌ سازد.

3ـ دبيرخانه‌ بايد فوراً اطلاعاتي‌ را كه‌ به‌ موجب‌ بندهاي‌ 1 و 2 دريافت‌ داشته‌ است‌ به‌ آگاهي‌ همة‌ اعضاء كنوانسيون‌ برساند.

4ـ اعضاء كنوانسيون‌ بايد اطلاعاتي‌ را كه‌ دبيرخانه‌ به‌ آنها داده‌ است‌ در اختيار صادركنندگان‌ خود بگذارند.

ماده‌ 4ـ تعهدات‌ عمومي‌

1ـ الف‌: اعضايي‌ كه‌ از حق‌ خود در منع‌ ورود زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ براي‌ دفع‌ استفاده‌ مي‌كنند، بايد اعضاي‌ ديگر را از تصميم‌ خود طبق‌ ماده‌ 13 آگاه‌ سازند.

ب‌ـ  اعضاء كنوانسيون‌ مي‌توانند صدور زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ را به‌ كشور اعضايي‌ كه‌ ورود اينگونه‌ زباله‌ها را منع‌ كرده‌اند، هنگامي‌ كه‌ به‌ موجب‌ بند فرعي‌ (الف‌) فوِ مطلع‌ شده‌اند، منع‌ نمايند يا، صدور آن‌ را اجازه‌ ندهند.

پ‌ـ اعضاء كنوانسيون‌ مي‌توانند صدور زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ را، هر گاه‌ كشور واردكننده‌ كتباً در مورد خاصي‌ از ورود زباله‌ موافقت‌ نكرده‌ باشد، و در صورتي‌ كه‌ كشور واردكننده‌ ورود اينگونه‌ زباله‌ را منع‌ ننموده‌ باشد، منع‌ كنند، يا اجازه‌ ندهند.

2ـ هر عضو كنوانسيون‌ بايد تدابير مناسب‌ را جهت‌ موارد ذيل‌ اتخاذ نمايد:

الف‌: حصول‌ اطمينان‌ از اينكه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ در كشور خود به‌ حداقل‌ كاهش‌ يابد، در اين‌ مورد بايد جنبه‌هاي‌ اجتماعي‌ تكنولوژيكي‌ و اقتصادي‌ مدنظر باشد.

ب‌ـ حصول‌ اطمينان‌ از داشتن‌ امكانات‌ كافي‌ دفع‌ زباله‌، براي‌ اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ نحو صحيح‌ از لحاظ‌ زيست‌محيطي‌، به‌ منظور اينكه‌ در حد امكان‌ اين‌ زباله‌ها در همان‌ سرزمين‌ دفع‌ شوند.

پ‌ـ حصول‌ اطمينان‌ از اينكه‌ اشخاص‌ دست‌ اندركار اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ در داخل‌ آن‌ سرزمين‌ اقدامات‌ لازم‌ را جهت‌ پيشگيري‌ از آلودگي‌ ناشي‌ از اداره‌ اينگونه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ عمل‌ آورند و هر گاه‌ آلودگي‌ پيش‌ آمد عواقب‌ آن‌ را به‌ سلامت‌ انسان‌ و محيط‌زيست‌ به‌ حداقل‌ برسانند.

ت‌ـ حصول‌ اطمينان‌ از اينكه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ حداقل‌ تقليل‌ يابد و با اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ نحو صحيح‌ از لحاظ‌ زيست‌محيطي‌ مطابقت‌ داشته‌ باشد و اين‌ عمل‌ به‌ طرزي‌ انجام‌ شود كه‌ سلامت‌ انسان‌ و محيط‌ زيست‌ در برابر اثرات‌ سوء ناشي‌ از اينگونه‌ انتقالات‌ حفظ‌ شود.

ث‌ـ جلوگيري‌ از صدور زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ به‌ كشور يا گروه‌ كشورهاي‌ عضو اين‌ كنوانسيون‌، كه‌ به‌ يك‌ سازمان‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ اقتصادي‌ و يا سياسي‌ تعلق‌ دارند، خاصه‌ كشورهاي‌ در حال‌ رشد، كه‌ طبق‌ قوانين‌ خود هر گونه‌ ورود زباله‌ را ممنوع‌ كرده‌اند، و نيز هرگاه‌ اين‌ كشورها تشخيص‌ دهند كه‌ زباله‌هاي‌ مورد بحث‌ طبق‌ ضوابطي‌ كه‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ در اولين‌ نشست‌ خود درباره‌ آنها تصميم‌ مي‌گيرند، به‌ نحو صحيحي‌ از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ اداره‌ نخواهد شد.

ج‌ـ درخواست‌ ارايه‌ اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ طبق‌ مفاد الحاقيه‌ شماره‌ 5ـ الف‌ به‌ كشورهاي‌ ذيربط‌، با تبيين‌ اثرات‌ انتقال‌ مورد نظر بر سلامت‌ انسان‌ و محيط‌ زيست‌.

چ‌ـ جلوگيري‌ از ورود زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، در صورتيكه‌ تشخيص‌ دهند كه‌ زباله‌هاي‌ مورد بحث‌ به‌ نحو صحيح‌ از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ اداره‌ نخواهند شد.

ح‌ـ همكاري‌ در فعاليتهاي‌ اعضاي‌ ديگر كنوانسيون‌ و سازمانهاي‌ ذينفع‌ به‌ طور مستقيم‌ و از طريق‌ دبيرخانه‌، از جمله‌، توزيع‌ اطلاعات‌ درباره‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، به‌ منظور بهبود اداره‌ صحيح‌ اينگونه‌ زباله‌ها از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ و نيز جلوگيري‌ از انتقالات‌ غير قانوني‌ آن‌.

3ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ اعلام‌ مي‌دارند كه‌ انتقال‌ غير قانوني‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ عملي‌ جنايتكارانه‌ است‌.

4ـ هر عضو كنوانسيون‌ بايد تدابير مناسب‌ اداري‌ يا قانوني‌ و غيره‌ را جهت‌ اجراي‌ مفاد اين‌ كنوانسيون‌، از جمله‌ تدابيري‌ به‌ منظور جلوگيري‌ و تنبيه‌ اعمال‌ مغاير اين‌ كنوانسيون‌، اتخاذ نمايد.

5ـ هيچيك‌ از اعضاي‌ كنوانسيون‌ نبايد اجازه‌ دهد كه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ به‌ كشوري‌ كه‌ عضو كنوانسيون‌ نيست‌ صادر شود يا از كشوري‌ كه‌ عضو كنوانسيون‌ نيست‌ وارد گردد.

6ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ موافقت‌ مي‌نمايند كه‌ اجازه‌ ندهند كه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ براي‌ دفع‌ در داخل‌ ناحيه‌اي‌ در جنوب‌ 60 درجه‌ عرض‌ جنوبي‌ صادر گردد، خواه‌ اينگونه‌ زباله‌ها مورد انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ قرار گيرند و خواه‌ نگيرند.

7ـ علاوه‌ بر اين‌، هر عضو كنوانسيون‌ بايد:

الف‌ـ اجازه‌ ندهد كه‌ اشخاص‌ تحت‌ حاكميت‌ ملي‌ خود زباله‌هاي‌ مضر و

سايرانواع‌ زباله‌ را منتقل‌ يا دفع‌ كنند ،مگر آنكه‌ اين‌ اشخاص‌ مختار يا مجاز باشند كه‌ اينگونه‌ عمليات‌ را انجام‌ دهند.

ب‌ـ مقرر دارد كه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌اي‌ كه‌ مورد انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ قرار مي‌گيرند، و طبق‌ مقررات‌ و ضوابطي‌ كه‌ از لحاظ‌ بين‌المللي‌ در زمينه‌ بسته‌بندي‌ و برچسب‌ زني‌ و حمل‌ و نقل‌ مورد قبول‌ همگان‌ است‌، بسته‌بندي‌، برچسب‌ زني‌ و حمل‌ و نقل‌ گردد و اينكه‌ به‌ ساير شيوه‌هاي‌ مربوطه‌ شناخته‌ شده‌ بين‌المللي‌ توجه‌ لازم‌ مبذول‌ گردد.

پ‌ـ مقرر دارد كه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، داراي‌ سند انتقال‌ از نقطه‌ آغاز انتقال‌ تا نقطه‌ دفع‌ آن‌ باشد.

8ـ هر عضو كنوانسيون‌ بايد بخواهد كه‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌اي‌ كه‌ قرار است‌ صادر گردد به‌ نحوي‌ در كشور صدور يا هر جاي‌ ديگر اداره‌ شود كه‌ از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ سالم‌ باشد. رهنمودهاي‌ فني‌ براي‌ اداره‌ زباله‌هاي‌ مشمول‌ اين‌ كنوانسيون‌ طبق‌ ضوابط‌ صحيح‌ زيست‌ محيطي‌ توسط‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ در نخستين‌ اجلاسشان‌ تعيين‌ خواهد گرديد.

9ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد تدابير مناسب‌ اتخاذ نمايند تا انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌

مضر و ساير انواع‌ زباله‌ فقط‌ در مواردي‌ مجاز دانسته‌ شود كه‌:

الف‌: كشور صدور، توانايي‌ فني‌ و وسايل‌ لازم‌، محلهاي‌ دفع‌ مناسب‌ و ظرفيت‌ كافي‌ براي‌ دفع‌ زباله‌هاي‌ مورد بحث‌ به‌ نحو مؤثر و از لحاظ‌ زيست‌محيطي‌ صحيح‌ نداشته‌ باشد، يا

ب‌ـ زباله‌هاي‌ مورد بحث‌ به‌ عنوان‌ مواد اوليه‌ براي‌ ( Recycling ) بازپروري‌ يا صنايع‌ بازسازي‌ در كشور ورود لازم‌ باشد، يا

پ‌ـ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ مورد بحث‌ مطابق‌ ضوابط‌ ديگري‌ باشد كه‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ تعيين‌ خواهند كرد، مشروط‌ به‌ اينكه‌ آن‌ ضوابط‌ مغاير با اهداف‌ اين‌ كنوانسيون‌ نباشد.

10ـ تعهد كشورهايي‌ كه‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ در آنجا ايجاد مي‌شود مبني‌ بر اينكه‌ اين‌ زباله‌ها بايد به‌ نحو سالم‌ از لحاظ‌ زيست‌محيطي‌ اداره‌ شود، نبايد تحت‌ هيچ‌ شرايطي‌ به‌ كشورهاي‌ ورود يا عبور منتقل‌ گردد.

11ـ هيچ‌ چيز در اين‌ كنوانسيون‌ نبايد مانع‌ شود كه‌ يك‌ كشور عضو كنوانسيون‌، مقررات‌ اضافي‌، كه‌ با مفاد اين‌ كنوانسيون‌ و مقررات‌ حقوِ بين‌الملل‌ مطابقت‌ داشته‌ باشد، به‌ منظور حفظ‌ بهتر سلامت‌ انسان‌ و محيط‌ زيست‌ وضع‌ كند.

12ـ هيچ‌ چيز در اين‌ كنوانسيون‌ نبايد به‌ هيچ‌ وجه‌ حاكميت‌ ملي‌ دولت‌ها بر درياي‌ ساحلي‌ آنها طبق‌ قوانين‌ بين‌الملل‌ و حقوِ حاكمه‌ و حاكميتي‌ كه‌ دولتها در مناطق‌ اقتصادي‌ انحصاري‌ و فلات‌ قاره‌ خود طبق‌ قوانين‌ بين‌الملل‌ و نيز به‌ اعمال‌ حقوِ و آزاديهاي‌ دريانوردي‌ يا هوانوردي‌ كشتيها و هواپيماها، كه‌ به‌ موجب‌ حقوِ بين‌الملل‌ پيش‌بيني‌ شده‌ در اسناد مربوطه‌ منعكس‌ است‌، لطمه‌ وارد آورد.

13ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد تعهد كنند كه‌ در فواصل‌ معين‌ امكانات‌ تقليل‌ مقدار آلودگي‌ احتمالي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌اي‌ را كه‌ به‌ كشورهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ كشورهاي‌ در حال‌ رشد، صادر مي‌شود، مورد تجديد نظر قرار دهند.

ماده‌ 5ـ  تعيين‌ مراجع‌ و مركز صالح‌

به‌ منظور اجراي‌ اين‌ كنوانسيون‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد:

1ـ يك‌ يا چند مرجع‌ صالح‌ و مركز تعيين‌ يا تأسيس‌ نمايند. در مورد كشور عبور يك‌ مرجع‌ صالح‌ بايد جهت‌ دريافت‌ اطلاعيه‌ تعيين‌ شود.

2ـ ظرف‌ سه‌ ماه‌ از تاريخ‌  به‌ اجراء در آمدن‌ اين‌ كنوانسيون‌ براي‌ آنها، به‌ دبيرخانه‌ اطلاع‌ دهند كه‌ چه‌ سازمانهايي‌ را به‌ عنوان‌ مراجع‌ صالح‌ و مركز خود تعيين‌ كرده‌اند.

3ـ ظرف‌ يك‌ ماه‌ از تاريخ‌ تصميم‌ خود، دبيرخانه‌ را از تغييرات‌ مربوط‌ به‌ تعيين‌ مراجع‌ صالح‌ و مركز خود، طبق‌ بند فوِ، آگاه‌ سازند.

ماده‌ 6ـ  انتقال‌ برون‌ مرزي‌ بين‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌

1ـ كشور صدور بايد كتباً و از طريق‌ مرجع‌ صالح‌ كشور صدور، مرجع‌ صالح‌ كشورهاي‌ ذينفع‌ را از هر گونه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ كه‌ در نظر دارد انجام‌ دهد مطلع‌ سازد، يا از  ايجادكننده‌ يا صادركننده‌ زباله‌ بخواهد كه‌ چنين‌ اقدامي‌ را به‌ عمل‌ آورد. اينگونه‌ اطلاعيه‌ بايد محتوي‌ مطالب‌ و اطلاعات‌ مذكور در الحاقيه‌ 5 الف‌  و به‌ زبان‌ قابل‌ قبول‌ كشور ورود باشد. فقط‌ يك‌ اطلاعيه‌ بايد به‌ هر كشور ذينفع‌ ارسال‌ گردد.

2ـ كشور ورود بايد كتباً به‌ كشور اطلاع‌دهنده‌ پاسخ‌ دهد و موافقت‌ خود را تحت‌ شرايطي‌ يا بدون‌ قيد و شرط‌  اعلام‌ دارد، از اجازه‌ انتقال‌ امتناع‌ ورزد يا اطلاعات‌ بيشتري‌ درخواست‌ نمايد. يك‌ نسخه‌ از پاسخ‌ نهايي‌ كشور ورود بايد به‌ جاي‌ مراجع‌ صالح‌ كشورهاي‌ ذينفع‌ كه‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ هستند ارسال‌ گردد.

3ـ تا زماني‌ كه‌ كشور صدور تأييد كتبي‌ مبني‌ بر موارد ذيل‌ را دريافت‌ نكرده‌ است‌ نبايد به‌ ايجادكننده‌ يا صادركننده‌ زباله‌ اجازه‌ شروع‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ را بدهد:

الف‌ـ اطلاع‌دهنده‌ موافقت‌ كتبي‌ كشور ورود را دريافت‌ كرده‌ است‌ و

ب‌ـ اطلاع‌دهنده‌ تأييديه‌ وجود قرار داد بين‌ صادركننده‌ و دفع‌كننده‌، را كه‌ طي‌ آن‌ اداره‌ صحيح‌ زيست‌ محيطي‌ زباله‌هاي‌ مورد نظر تصريح‌ گرديده‌ است‌، دريافت‌ نموده‌ است‌.

4ـ هر كشور عبور عضو كنوانسيون‌ بايد فوراً وصول‌ اطلاعيه‌ را به‌ طرف‌ اطلاع‌دهنده‌ اعلام‌ دارد. اين‌ كشور مي‌تواند متعاقباً ظرف‌ شصت‌ روز موافقت‌ خود را با انتقال‌ زباله‌ تحت‌ شرايطي‌ يا بدون‌ قيد و شرط‌ كتباً به‌ آگاهي‌ طرف‌ اطلاع‌دهنده‌ برساند يا از دادن‌ اجازه‌ امتناع‌ ورزد و يا درخواست‌ اطلاعات‌ اضافي‌ بنمايد. كشور صدور نبايد تا موافقت‌ كتبي‌ كشور عبور را دريافت‌ نكرده‌ است‌ اجازه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ را بدهد، ولي‌ هر گاه‌ در هر زمان‌ يك‌ عضو كنوانسيون‌ تشخيص‌ دهد كه‌ موافقت‌ كتبي‌ قبلي‌، يا به‌ طور كلي‌ و يا در موارد خاص‌، براي‌ عبور زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ ضرورت‌ ندارد، يا هرگاه‌ شرايط‌ را تغيير دهد، بايد طبق‌ ماده‌ 13 فوراً اعضاي‌ ديگر كنوانسيون‌ را از تصميم‌ خود مطلع‌ سازد. در اين‌ صورت‌ اگر ظرف‌ مدت‌ شصت‌ روز از تاريخ‌ وصول‌ اطلاعيه‌اي‌ كه‌ توسط‌ كشور عبور داده‌ شده‌ است‌، كشور صدور پاسخي‌ دريافت‌ نكند، كشور صدور مي‌تواند اجازه‌ شروع‌ صدور زباله‌ را از طريق‌ كشور عبور صادر نمايد.

5ـ در موردي‌ كه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌ فقط‌ طبق‌ قوانين‌ كشور صدور مضر شناخته‌ شده‌ باشد:

الف‌ـ الزامات‌ بند 9 اين‌ ماده‌ كه‌ شامل‌ حال‌ واردكننده‌ يا دفع‌كننده‌ و كشور وارد كننده‌ مي‌شود، و با اعمال‌ تغييرات‌ لازم‌ در مورد صادركننده‌ و كشور صدور نيز قابل‌ اجراء مي‌باشد.

ب‌ـ در صورتي‌ كه‌ كشور ورود يا كشورهاي‌ ورود و عبور كه‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ هستند، زباله‌ را مضر تشخيص‌ داده‌ باشند، الزامات‌ بندهاي‌ 1 ، 3 ،4 و 6 اين‌ ماده‌ كه‌ شامل‌ حال‌ صادركننده‌ و كشور صدور مي‌باشد، با اعمال‌ تغييرات‌ لازم‌ در مورد واردكننده‌ يا دفع‌كننده‌ و كشور ورود نيز قابل‌ اجراء خواهد بود، يا

پ‌ـ هرگاه‌ فقط‌ كشور عبور اين‌ زباله‌ها را مضر تشخيص‌ داده‌ باشد، مفاد بند4 شامل‌ حال‌ آن‌ كشور خواهد بود،

6ـ كشور صدور مي‌تواند، در صورتي‌ موافقت‌ كتبي‌ كشورهاي‌ ذيربط‌، در موارد زير به‌ ايجادكننده‌ يا صادركننده‌ اجازه‌ دهد كه‌ از يك‌ اطلاعيه‌ كلي‌ استفاده‌ كند. در موردي‌ كه‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌هايي‌ كه‌ خصوصيات‌ فيزيكي‌ و شيميايي‌ آنها تغيير نمي‌كند، زباله‌ها به‌ طور مرتب‌ از طريق‌ گمرك‌ خروج‌ معين‌ و واحد كشور صدور، از طريق‌ گمرك‌ ورود معين‌ و واحد كشور ورود و در مورد عبور از طريق‌ گمرك‌ ورود و خروج‌ معين‌ و واحد كشور يا كشورهاي‌ عبور براي‌ دفع‌كننده‌ معين‌ و واحد ارسال‌ گردد.

7ـ كشورهاي‌ ذيربط‌ مي‌توانند موافقت‌ كتبي‌ خود را مبني‌ بر استفاده‌ از يك‌ اطلاعيه‌ كلي‌ مذكور در بند 6، در صورت‌ ارايه‌ برخي‌ اطلاعات‌ مانند مقادير دقيق‌ يا ليست‌ ادواري‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌اي‌ كه‌ ارسال‌ خواهد شد، اعلام‌ دارند.

8ـ ممكن‌ است‌ اطلاعيه‌ كلي‌ و موافقت‌ كتبي‌ مورد اشاره‌ در بندهاي‌ 6 و7 شامل‌ محموله‌هاي‌ متعدد زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ طي‌ يك‌ دوره‌ حداكثر 12 ماه‌ باشد.

9ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد بخواهند كه‌ هر شخصي‌ كه‌ مسئول‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ است‌ مدرك‌ انتقال‌ را به‌ محض‌ تحويل‌ يا دريافت‌ زباله‌هاي‌ مورد نظر امضاء نمايد. آنها همچنين‌ بايد بخواهند كه‌ دفع‌كننده‌ دريافت‌ زباله‌ها را توسط‌ دفع‌كننده‌ و در زمان‌ مناسب‌ و تاريخ‌ خاتمه‌ دفع‌ را، همانگونه‌ كه‌ در اطلاعيه‌ مشخص‌ شده‌ است‌، به‌ اطلاع‌ صادركننده‌ و مرجع‌ صالح‌ كشور صدور برسانند. هر گاه‌ اين‌ امر به‌ اطلاع‌ كشور صدور نرسيده‌ باشد مرجع‌ صالح‌ كشور صدور يا صادركننده‌ بايد كشور ورود را مطلع‌ سازد.

10ـ اطلاعيه‌ و پاسخ‌ مندرج‌ در اين‌ ماده‌ بايد به‌ مرجع‌ صالح‌ اعضاي‌ ذيربط‌، يا در مورد كشورهاي‌ غير عضو هر مرجع‌ دولتي‌ مناسب‌، تسليم‌ شود.

11ـ هر انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ بايد تحت‌ پوشش‌ بيمه‌، يا هر گونه‌ ضمانت‌ نامه‌اي‌ قرار گيرد كه‌ كشور ورود يا كشور عبور كه‌ عضو كنوانسيون‌ هستند مناسب‌ تشخيص‌ دهند.

ماده‌ 7ـ  انتقال‌ برون‌ مرزي‌ از يك‌ كشور عضو كنوانسيون‌ از طريق‌ كشورهايي‌ كه‌ عضو كنوانسيون‌ نيستند.

بند 2 ماده‌ 6 كنوانسيون‌ با تغييرات‌ لازم‌ حسب‌ مورد، شامل‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ از يك‌ كشور عضو كنوانسيون‌ از طريق‌ يك‌ كشور يا كشورهايي‌ كه‌ عضو كنوانسيون‌ نيستند، خواهد بود.

ماده‌ 8ـ  وظيفه‌ ورود مجدد، در صورتي‌ كه‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌، كه‌ كشورهاي‌ ذيربط‌ در مورد آن‌ موافقت‌ نموده‌اند، نتواند با توجه‌ به‌ مفاد اين‌ كنوانسيون‌، طبق‌ شرايط‌ قرار داد به‌ طور كامل‌ انجام‌ گيرد، كشور صدور بايد زباله‌هاي‌ مورد نظر را توسط‌ صادركننده‌ ظرف‌ نود روز از تاريخي‌ كه‌ كشور واردكننده‌ كشور صدور و دبيرخانه‌ را مطلع‌ ساخته‌ است‌ يا طي‌ مدت‌ زمان‌ ديگري‌ كه‌ كشورهاي‌ ذيربط‌ توافق‌ نمايند به‌ كشور صدور بازگرداند. بدين‌ منظور، كشور صدور و هر كشور طرف‌ عبور زباله‌ نبايد از اعاده‌ آن‌ زباله‌ها به‌ كشور صدور مخالفت‌ نمايد.

ماده‌ 9ـ انتقال‌ غير قانوني‌

1ـ براي‌ منظور اين‌ كنوانسيون‌، در موارد ذيل‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ غيرقانوني‌ محسوب‌ مي‌شود.

الف‌ـ انتقال‌ بدون‌ اطلاع‌ به‌ كشورهاي‌ ذيربط‌ طبق‌ مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌، يا

ب‌ـ انتقال‌ بدون‌ موافقت‌ كشور ذيربط‌ طبق‌ مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌، يا

پ‌ـ انتقال‌ با موافقت‌ كشورهاي‌ ذيربط‌ از طريق‌ جعل‌، قلب‌ واقعيت‌ يا تقلب‌، يا

ت‌ـ در صورتي‌ كه‌ نحوه‌ انتقال‌ عملاً با مدارك‌ مغاير باشد، يا

ث‌ـ در صورتي‌ كه‌ انتقال‌ منجر به‌ دفع‌ عمدي‌ (مانند دامپينگ‌) زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ بر خلاف‌ مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌ و اصول‌ كلي‌ قوانين‌ بين‌المللي‌ گردد.

2ـ در مورد انتقال‌ برون‌ مرزي‌ غير قانوني‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ در نتيجه‌ رفتار صادركننده‌ يا ايجادكننده‌، كشور صدور بايد اقداماتي‌ انجام‌ دهد تا زباله‌هاي‌ مورد نظر:

الف‌ـ توسط‌ صادركننده‌ يا ايجادكننده‌، يا در صورت‌ لزوم‌ توسط‌ خود او به‌ كشور صدور بازگردانده‌ شود، يا هر گاه‌ اين‌ كار عملي‌ نباشد.

ب‌ـ به‌ نحو ديگري‌ كه‌ با مقررات‌ اين‌ كنوانيسون‌ مطابقت‌ داشته‌ باشد، ظرف‌ مدت‌ 30 روز از تاريخي‌ كه‌ مورد انتقال‌ غيرقانوني‌ به‌ كشور صدور اطلاع‌ داده‌ شده‌ است‌، يا طي‌ مدت‌ زماني‌ كه‌ طرف‌هاي‌ ذيربط‌ توافق‌ كنند، خود آنها را دفع‌ نمايد.

بدين‌ منظور طرف‌هاي‌ ذيربط‌ نبايد با اعاده‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌اي‌ كه‌ در اثر عمل‌ واردكننده‌ يا دفع‌كننده‌، غير قانوني‌ شناخته‌ شده‌ ث‌ـ در زمينه‌ تهيه‌ رهنمودها و يا شيوه‌هاي‌ عمل‌ مناسب‌ فني‌ همكاري‌ نمايند.

3ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد طرِ و وسايل‌ مناسب‌ را به‌ منظور مساعدت‌ به‌ كشورهاي‌ در حال‌ رشد در اجراي‌ بندهاي‌ فرعي‌ (الف‌)، (ب‌) و (پ‌) ،بند 2، ماده‌ 4 ،به‌ كار گيرند.

4ـ با درنظر گرفتن‌ نيازهاي‌ كشورهاي‌ در حال‌ رشد، همكاري‌ بين‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ و سازمانهاي‌ ذيصلاح‌ بين‌المللي‌ به‌ منظور آگاهي‌ عمومي‌، توسعه‌ تكنولوژيهاي‌ مناسب‌ اداره‌ صحيح‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ و استفاده‌ از تكنولوژيهايي‌ كه‌ حداقل‌ زباله‌ را توليد مي‌نمايند، ترغيب‌ مي‌گردد.

ماده‌ 11ـ موافقت‌ نامه‌هاي‌ دو جانبه‌، چند جانبه‌ و منطقه‌اي‌

1ـ با وجود مقررات‌ ماده‌

4، بند 5، اعضاي‌ كنوانسيون‌ مي‌توانند به‌ انعقاد موافقت‌ نامه‌هاي‌ دو جانبه‌، چند جانبه‌ و منطقه‌اي‌ يا اتخاذ ترتيباتي‌ مربوط‌ به‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌، با اعضاي‌ كنوانسيون‌ يا كشورهاي‌ غير عضو كنوانسيون‌ مبادرت‌ نمايند، مشروط‌ به‌ اينكه‌ اين‌ موافقت‌ نامه‌ها يا ترتيبات‌ از اداره‌ صحيح‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، طبق‌ شرايط‌ اين‌ كنوانسيون‌، عدول‌ ننمايد. اين‌ موافقتنامه‌ها يا ترتيبات‌ بايد حاوي‌ مقرراتي‌ باشد كه‌ در مقايسه‌ با مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌ در ارتباط‌ با اداره‌ سالم‌ زباله‌ها از لحاظ‌ زيست‌ محيطي‌ كاستي‌ نداشته‌ باشد، به‌ ويژه‌ بايد مصالح‌ و منافع‌ كشورهاي‌ در حال‌ رشد در آنها ملحوظ‌ گردد.

2ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد دبيرخانه‌ را از موافقت‌نامه‌ها يا ترتيبات‌ دو جانبه‌، چند جانبه‌ يا منطقه‌اي‌ مذكور در بند 1 يا آنهايي‌ كه‌ قبل‌ از به‌ اجراء در آمدن‌ اين‌ كنوانسيون‌ براي‌ آنها، به‌ منظور كنترل‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ بين‌ طرف‌هاي‌ آن‌ موافقت‌ نامه‌، منعقد نموده‌اند، آگاه‌ سازند. مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌ نبايد بر انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ كه‌ طبق‌ اينگونه‌ موافقت‌ نامه‌ها انجام‌ مي‌گيرد، اثر بگذارد مشروط‌ به‌ آنكه‌ موافقتنامه‌ها به‌ اداره‌ صحيح‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ طبق‌ مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌ خللي‌ وارد ننمايد.

ماده‌ 12ـ مشاوره‌ در مورد مسئوليت‌ها

اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد جهت‌ تهيه‌ يك‌ پروتكل‌، در اسرع‌ وقت‌، به‌ منظور وضع‌ مقررات‌ و اتخاذ شيوه‌هاي‌ مربوط‌ به‌ مسئوليت‌ و جبران‌ زايد خسارات‌ ناشي‌ از انتقال‌ و دفع‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، با يكديگر همكاري‌ نمايند.

ماده‌ 13ـ انتقال‌ اطلاعات‌

1ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد در صورت‌ اطلاع‌ از بروز حادثه‌اي‌ در جريان‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ يا دفع‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌، كه‌ احتمالاً ممكن‌ است‌ موجب‌ خطراتي‌ براي‌ سلامت‌ انسان‌ يا محيط‌ زيست‌ در كشورهاي‌ ديگر باشد، آن‌ كشورها را فوراً مطلع‌ سازند.

2ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد يكديگر را از طريق‌ دبيرخانه‌ در موارد ذيل‌ آگاه‌ سازند:

الف‌ـ تغييرات‌ مربوط‌ به‌ تعيين‌ مراجع‌ ذيصلاح‌ يا مراكز، طبق‌ ماده‌ 5.

ب‌ـ تغييرات‌ مربوط‌ به‌ تعريف‌ مقامات‌ كشور خود از زباله‌هاي‌ مضر، طبق‌ ماده‌ 3، و در اسرع‌ وقت‌.

پ‌ـ تصميمات‌ اتخاذ شده‌ توسط‌ آنها مربوط‌ به‌ عدم‌ موافقت‌ كلي‌ يا جزيي‌ يا ورود زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ جهت‌ دفع‌ در داخل‌ منطقه‌ تحت‌ حاكميت‌ ملي‌ خود.

ت‌ـ تصميمات‌ اتخاذ شده‌ توسط‌ آنها به‌ منظور محدود يا منع‌ كردن‌ حدود زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌.

ث‌ـ هر گونه‌ اطلاعات‌ ديگري‌ كه‌ طبق‌ بند 4 اين‌ ماده‌ لازم‌ باشد.

3ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد با در نظر گرفتن‌ قوانين‌ و مقررات‌ ملي‌ خود گزارش‌ درباره‌ سال‌ قبل‌ حاوي‌ اطلاعات‌ ذيل‌، از طريق‌ دبيرخانه‌، قبل‌ از پايان‌ هر سال‌ به‌ كنفرانس‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ كه‌ به‌ موجب‌ ماده‌ 15 تشكيل‌ مي‌گردد، تسليم‌ نمايند.

الف‌ـ مراجع‌ ذيصلاح‌ و مراكز كه‌ توسط‌ آنها طبق‌ ماده‌ 5 تعيين‌ گرديده‌اند.

ب‌ـ اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌اي‌ كه‌ در آنها دخالت‌ داشته‌اند، شامل‌:

1ـ مقدار زباله‌هاي‌ مضر يا ساير زباله‌ صادر شده‌، نوع‌، خصوصيات‌، مقصد، هر كشور محل‌ عبور و شيوه‌ دفع‌ آنها همانگونه‌ كه‌ در پاسخ‌ اطلاعيه‌ها اعلام‌ گرديده‌ است‌.

2ـ مقدار زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ وارد شده‌، نوع‌، خصوصيات‌، مبدأ و شيوه‌هاي‌ دفع‌ آنها.

3ـ موارد دفع‌ كه‌ طبق‌ شيوه‌هاي‌ مورد نظر انجام‌ نگرديده‌ است‌.

4-اقدامات‌ لازم‌ جهت‌ كاهش‌ مقدار زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ مورد انتقال‌ برون‌ مرزي‌.

پ‌ـ اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ تدابير اتخاذ شده‌ توسط‌ آنها در اجراي‌ اين‌ كنوانسيون‌.

ت‌ـ اطلاعات‌ درباره‌ آمار رسمي‌ گردآوري‌ شده‌ درباره‌ اثرات‌ ايجاد، نقل‌ مكان‌ و دفع‌ زباله‌هاي‌ مضر، ساير انواع‌ زباله‌ بر سلامت‌ انسان‌ و محيط‌ زيست‌.

ث‌ـ اطلاعات‌ درباره‌ موافقت‌ نامه‌ها و ترتيبات‌ دو جانبه‌، چند جانبه‌ و منطقه‌اي‌ منعقد و اتخاذ شده‌ طبق‌ ماده‌ 11 اين‌ كنوانسيون‌.

ج‌ـ اطلاعات‌ درباره‌ حوادث‌ پيش‌ آمده‌ طي‌ انتقال‌ و دفع‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ و مربوط‌ به‌ تدابير اتخاذ شده‌ جهت‌ اجراي‌ آن‌.

چ‌ـ اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ طرِ دفع‌ در محدوده‌ حاكميت‌ ملي‌ آنها.

ح‌ـ اطلاعات‌ درباره‌ تدابير انجام‌ شده‌ براي‌ اتخاذ تكنولوژيهايي‌ جهت‌ كاهش‌ و يا پيش‌گيري‌ از ايجاد زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، و

خ‌ـ امور ديگري‌ كه‌ كنفرانس‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ مناسب‌ تشخيص‌ دهد.

4ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد، با توجه‌ به‌ قوانين‌ و مقررات‌ ملي‌ خود اطمينان‌ حاصل‌ كنند كه‌ نسخه‌هايي‌ از اطلاعيه‌ مربوط‌ به‌ هر انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ و پاسخ‌ آن‌، هنگامي‌ كه‌ يك‌ عضو كنوانسيون‌ كه‌ تشخيص‌ داده‌ است‌ كه‌ آن‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌ براي‌ محيط‌ زيستش‌ زيان‌آور بوده‌ است‌، چنين‌ درخواستي‌ كرده‌ باشدـ به‌ دبيرخانه‌ ارسال‌ گردد.

ماده‌ 14ـ جنبه‌هاي‌ مالي‌

1ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ موافقت‌ مي‌نمايند كه‌ حسب‌ نيازهاي‌ خاص‌ مناطق‌ و مناطق‌ فرعي‌ مختلف‌، مراكز منطقه‌اي‌ و زير منطقه‌اي‌ براي‌ آموزش‌ و انتقال‌ تكنولوژي‌ مربوط‌ به‌ اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ و به‌ حداقل‌ رساندن‌ ايجاد آنها تأسيس‌ گردد. اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد در مورد برقراري‌ مكانيسم‌هاي‌ مناسب‌ و داوطلبانه‌ تأمين‌ مالي‌ تصميم‌ بگيرند.

2ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد برقراري‌ يك‌ تنخواه‌ گردان‌ را به‌ منظور مساعدت‌ موقت‌ در موارد اضطراري‌ جهت‌ به‌ حداقل‌ رساندن‌ خسارات‌ مربوط‌ به‌ حوادث‌ ناشي‌ از انتقال‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ يا هنگام‌ دفع‌ آن‌ زباله‌ها، مدنظر قرار دهند.

ماده‌ 15ـ كنفرانس‌ اعضاء

1ـ يك‌ كنفرانس‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بدينوسيله‌ تشكيل‌ مي‌گردد.

نخستين‌ جلسه‌ كنفرانس‌ اعضاء بايد توسط‌ مدير اجرايي‌  UNEP  قبل‌ از پايان‌ يك‌ سال‌ از تاريخ‌ لازم‌الاجراء شدن‌ اين‌ كنوانسيون‌ تشكيل‌ شود.

پس‌ از آن‌جلسات‌ عادي‌ كنفرانس‌ اعضاء بايد در فواصل‌ زماني‌ كه‌ كنفرانس‌ در نخستين‌ نشست‌ خود تعيين‌ مي‌نمايد، برگزار گردد.

2ـ جلسات‌ فوِالعاده‌ كنفرانس‌ اعضاء بايد در هر زماني‌ كه‌ كنفرانس‌ لازم‌ بداند، يا به‌ درخواست‌ هر يك‌ از اعضاي‌ كنوانسيون‌ تشكيل‌ شود مشروط‌ به‌ آنكه‌ ظرف‌ شش‌ ماه‌ از تاريخي‌ كه‌ چنين‌ درخواستي‌ از طرف‌ دبيرخانه‌ به‌ آنها ابلاغ‌ مي‌شود، مورد تأييد لااقل‌ يك‌ سوم‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ قرار گرفته‌ باشد.

3ـ كنفرانس‌ اعضاء بايد به‌ اتفاِ آراء آيين‌نامه‌ خود يا آيين‌نامه‌ هر ارگان‌ فرعي‌ را كه‌ ممكن‌ است‌ تأمين‌ نمايد، و نيز مقررات‌ مالي‌ براي‌ بالاخص‌ تعيين‌ مشاركت‌ مالي‌ اعضاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ را، تصويب‌ كند.

4ـ اعضاي‌ كنوانسيون‌ بايد در نخستين‌ جلسه‌ خود هر گونه‌ تدابير ديگري‌ را كه‌ براي‌ مساعدت‌ در ايفاي‌ مسؤوليت‌هاي‌ خود در ارتباط‌ با حفظ‌ و حمايت‌ محيط‌زيست‌ دريايي‌ در چارچوب‌ اين‌ كنوانسيون‌ ضروري‌ تشخيص‌ داده‌ شود، اتخاذ نمايد.

5ـ كنفرانس‌ اعضاء بايد اجراي‌ مؤثر اين‌ كنوانسيون‌ را به‌ طور مستمر مورد بررسي‌ و ارزيابي‌ قرار دهند، علاوه‌ بر اين‌ بايد:

الف‌ـ هماهنگ‌سازي‌ سياست‌ها، خط‌مشي‌ها  و تدابير مناسب‌ جهت‌ به‌ حداقل‌ رساندن‌ زيان‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ را براي‌ سلامت‌ انسان‌ ترغيب‌ نمايند.

ب‌ـ در صورت‌ لزوم‌ اصلاحيه‌ها و ضمائمي‌ براي‌ اين‌ كنوانسيون‌، با توجه‌ به‌ ـ از جمله‌ـ اطلاعات‌ علمي‌، فني‌، اقتصادي‌ و زيست‌محيطي‌ تهيه‌ و تصويب‌ كنند.

پ‌ـ هر گونه‌ اقدام‌ ديگري‌ را كه‌ براساس‌ تجربه‌ هاي‌ حاصل‌ از عملكرد كنوانسيون‌ و عملكرد موافقت‌ نامه‌ ها و ترتيبات‌ پيش‌بيني‌ شده‌ در ماده‌ 11 ، براي‌ نيل‌ به‌ اهداف‌ اين‌ كنوانسيون‌ لازم‌ بدانند، مورد توجه‌ و عمل‌ قرار دهند.

ت‌ـ حسب‌ ضرورت‌ پروتكل‌هايي‌ را مورد توجه‌ و تصويب‌ قرار دهند

ث‌ـ حسب‌ نياز ارگان‌هاي‌ فرعي‌ به‌ منظور اجراي‌ اين‌ كنوانسيون‌ تأسيس‌ كنند.

6ـ سازمان‌ ملل‌، ارگان‌هاي‌ تخصصي‌ آن‌، و به‌ همچنين‌ هر كشوري‌ كه‌ عضو اين‌ كنوانسيون‌ نيست‌، مي‌توانند به‌ عنوان‌ ناظر در جلسات‌ كنفرانس‌ اعضاء كنوانسيون‌ نماينده‌ اعزام‌ دارند. هر ارگان‌ يا سازمان‌ ديگري‌، خواه‌ ملي‌، خواه‌ بين‌المللي‌ دولتي‌ يا غير دولتي‌، كه‌ در زمينه‌هاي‌ مربوط‌ به‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ واجد شرايط‌ باشد و تمايل‌ خود را به‌ اعزام‌ نماينده‌ به‌ عنوان‌ ناظر به‌ جلسات‌ كنفرانس‌ اعضاء كنوانسيون‌ به‌ اطلاع‌ دبيرخانه‌ رسانده‌ باشد، مي‌تواند در جلسات‌ شركت‌ كند مگر آنكه‌ لااقل‌ يك‌ سوم‌ اعضاء حاضر با اين‌ امر مخالفت‌ نمايند. پذيرش‌ و شركت‌ ناظران‌ مشمول‌ آيين‌نامه‌اي‌ خواهد بود كه‌ كنفرانس‌ اعضاء تصويب‌ مي‌نمايد.

7ـ كنفرانس‌ اعضاء بايد سه‌ سال‌ بعد از به‌ اجراء در آمدن‌ اين‌ كنوانسيون‌ و پس‌ از آن‌ حداقل‌ هر شش‌ سال‌ يكبار، مؤثر بودن‌ كنوانسيون‌ را مورد ارزيابي‌ قرار دهد، و در صورت‌ لزوم‌ منع‌ كامل‌ يا جزيي‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ را با توجه‌ به‌ آخرين‌ اطلاعات‌ علمي‌، زيست‌ محيطي‌، فني‌ و اقتصادي‌ اعمال‌ نمايد.

ماده‌ 16ـ دبيرخانه‌

1ـ وظايف‌ دبيرخانه‌ از اين‌ قرار است‌:

الف‌ـ ترتيب‌ دادن‌ و ارايه‌ خدمات‌ به‌ جلسات‌ پيش‌بيني‌ شده‌ در موارد 15 و 17.

ب‌ـ تهيه‌ و ارسال‌ گزارش‌هايي‌ براساس‌ اطلاعات‌ كسب‌ شده‌ طبق‌ مواد 3،4،6،11 و 13 و همچنين‌ براساس‌ اطلاعات‌ حاصل‌ از جلسات‌ ارگان‌هاي‌ فرعي‌ تأسيس‌ يافته‌ به‌ موجب‌ ماده‌ 15، و نيز براساس‌ اطلاعات‌ مناسب‌ ارايه‌ شده‌ توسط‌ سازمانهاي‌ بين‌ الدول‌ و غير دولتي‌ مربوط‌.

پ‌ـ تهيه‌ گزارش‌هايي‌ درباره‌ فعاليت‌ انجام‌ شده‌ خود در ايفاي‌ وظايفش‌ به‌ موجب‌ اين‌ كنوانسيون‌ و ارايه‌ آن‌ گزارش‌ها به‌ كنفرانس‌ اعضاء.

ت‌ـ انجام‌ هماهنگي‌ لازم‌ با ارگان‌هاي‌ بين‌المللي‌ مربوط‌ به‌ ويژه‌ اتخاذ ترتيبات‌ زايد حسب‌ ضرورت‌ براي‌ ايفاي‌ مؤثر وظايف‌ خود.

ث‌ـ برقراري‌ تماس‌ با مراكز و مراجع‌ ذيصلاحي‌ كه‌ طبق‌ ماده‌ 5 اين‌ كنوانسيون‌ تأسيس‌ شده‌اند.

ج‌ـ گردآوري‌ اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ محل‌ها و امكانات‌ موجود اعضاء كه‌ براي‌ دفع‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ آنها فراهم‌ آمده‌ است‌ و ارايه‌ اين‌ اطلاعات‌ به‌ اعضاء كنوانسيون‌.

چ‌ـ دريافت‌ اطلاعات‌ درباره‌ موارد ذيل‌ از اعضاء كنوانسيون‌ و انتشار آن‌ بين‌ آنها:

ـ منابع‌ مساعدت‌ و آموزش‌ فني‌

ـ دانش‌ فني‌ و علمي‌ موجود

ـ منابع‌ نظرات‌ و مشاوره‌هاي‌ كارشناسي‌ كسب‌ شده‌

ـ نحوه‌ دسترسي‌ به‌ منابع‌

به‌ منظور مساعدت‌، در صورت‌ تقاضا، در زمينه‌هاي‌:

ـ اجراي‌ سيستم‌ انتشار اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ اين‌ كنوانسيون‌

ـ اداره‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌

ـ تكنولوژي‌هاي‌ مناسب‌ زيست‌ محيطي‌ مربوط‌ به‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، از قبيل‌ تكنولوژي‌هايي‌ كه‌ فضولات‌ كمي‌ توليد مي‌كنند يا هيچ‌.

ـ ارزيابي‌ امكانات‌ و محل‌هاي‌ دفع‌

ـ كنترل‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌، و

ـ اقدامات‌ اضطراري‌

ح‌ـ حسب‌ تقاضاي‌ اعضاء تأمين‌ اطلاعات‌ درباره‌ مشاوران‌ و مؤسسات‌ مشاوره‌اي‌ كه‌ داراي‌ صلاحيت‌ فني‌ لازم‌ براي‌ ارايه‌ مساعدت‌ به‌ اعضاء براي‌ منظورهاي‌ ذيل‌ مي‌باشد بررسي‌ اخطار مربوط‌ به‌ انتقال‌ برون‌ مرزي‌، مقارنه‌ حمل‌ زباله‌هاي‌ مضر يا ساير انواع‌ زباله‌ با اعلام‌ اخطار مربوط‌ به‌ آن‌ و حصول‌ اطمينان‌ از اينكه‌ وسايل‌ و شيوه‌هاي‌ دفع‌ زباله‌هاي‌ مضر و ساير انواع‌ زباله‌ از لحاظ‌ زيست‌محيطي‌ بي‌خطر است‌. هزينه‌ انجام‌ اينگونه‌ بررسي‌ها برعهده‌ دبيرخانه‌ نخواهدبود.

خ‌ـ مساعدت‌ به‌ اعضاء در صورت‌ تقاضاي‌ آنها، در تعيين‌ موارد حمل‌ و نقل‌ غير قانوني‌ زباله‌ و در جريان‌ گذاردن‌ فوري‌ اعضاء ذيربط‌ از انتقالات‌ غيرقانوني‌ كه‌ در شرف‌ انجام‌ يافتن‌ است‌.

دـ همكاري‌ با اعضاء و سازمانهاي‌ ذيصلاح‌ مربوط‌ بين‌المللي‌ در تأمين‌ كارشناس‌ و تجهيزات‌ به‌ منظور مساعدت‌ فوري‌ به‌ كشورها در صورت‌ بروز شرايط‌ اضطراري‌، و

ذـ ايفاي‌ وظايف‌ ديگري‌ كه‌ ممكن‌ است‌ كنفرانس‌ اعضاء براي‌ منظورهاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ در نظر بگيرند.

2ـ وظايف‌ دبيرخانه‌ تا پايان‌ نخستين‌ جلسه‌ كنفرانس‌ اعضاء، كه‌ طبق‌ ماده‌ 15 تشكيل‌ گردد، موقتاً توسط‌  UNEP  انجام‌ گيرد.

3ـ كنفرانس‌ اعضاء در نخستين‌ اجلاس‌ خود دبيرخانه‌ را از سازمان‌هاي‌ صالح‌ بين‌الدول‌ موجود كه‌ ابراز تمايل‌ به‌ ايفاي‌ وظايف‌ دبيرخانه‌ به‌ موجب‌ اين‌ كنوانسيون‌ نموده‌اند ،تعيين‌ خواهد كرد. كنفرانس‌ اعضاء در اين‌ اجلاس‌ همچنين‌ ايفاي‌ وظايف‌ محوله‌ به‌ ويژه‌ وظايف‌ تعيين‌ شده‌ طبق‌ بند 1 فوِ توسط‌ دبيرخانه‌ موقت‌ را مورد ارزيابي‌ قرار خواهد داد، و دوباره‌ ساختارهاي‌ مناسب‌ براي‌ انجام‌ آن‌ وظايف‌ تصميم‌ خواهد گرفت‌.

ماده‌ 17ـ اصلاح‌ كنوانسيون‌

1ـ هر عضو كنوانسيون‌ مي‌تواند اصلاحيه‌هايي‌ براي‌ اين‌ كنوانسيون‌ پيشنهاد نمايد و هر عضو پروتكل‌ مي‌تواند پيشنهادهايي‌ جهت‌ اصلاح‌ آن‌ پروتكل‌ بدهد. در اين‌ اصلاحيه‌ها بايد ملاحظات‌ علمي‌ و فني‌ مربوطه‌ مورد توجه‌ قرار گيرد.

2ـ اصلاحيه‌هاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ بايد در يكي‌ از جلسات‌ كنفرانس‌ اعضا تصويب‌ گردد. اصلاحيه‌هاي‌ هر پروتكل‌ بايد توسط‌ اعضاي‌ پروتكل‌ مربوط‌ در يكي‌ از جلسات‌ خود تصويب‌ شود. متن‌ هر اصلاحيه‌ پيشنهادي‌ كنوانسيون‌ يا هر پروتكل‌، هر گاه‌ به‌ نحو ديگري‌ در پروتكل‌ پيش‌بيني‌ نشده‌ باشد، بايد لااقل‌ شش‌ ماه‌ قبل‌ از جلسه‌اي‌ كه‌ قرار است‌ آن‌ را تصويب‌ نمايد توسط‌ دبيرخانه‌ به‌ اطلاع‌ اعضاء برسد. دبيرخانه‌ همچنين‌ بايد اصلاحيه‌هاي‌ پيشنهادي‌ را براي‌ آگاهي‌ امضاء كنندگان‌ اين‌ كنوانسيون‌ به‌ آنها ابلاغ‌ نمايد.

3ـ اعضاء كنوانسيون‌ بايد مساعي‌ ممكن‌ را براي‌ نيل‌ به‌ توافق‌ با اتفاِ آراء درباره‌ هر اصلاحيه‌ پيشنهادي‌ اين‌ كنوانسيون‌ به‌ عمل‌ آورند. در صورتي‌ كه‌ مساعي‌ براي‌ نيل‌ به‌ توافق‌ با اتفاِ آراء به‌ نتيجه‌ نرسد و توافق‌ حاصل‌ نگردد، به‌ عنوان‌ آخرين‌ راه‌ حل‌ اصلاحيه‌ توسط‌ سه‌ چهارم‌ رأي‌ اكثريت‌ اعضاء حاضر و صاحب‌ رأي‌ در جلسه‌ تصويب‌ خواهد شد و بدينوسيله‌ مرجع‌ امانت‌دار براي‌ تصويب‌، موافقت‌، تأييد يا پذيرش‌ رسمي‌ اعضاء براي‌ آنها ارسال‌ خواهد گرديد.

4ـ شيوه‌ عمل‌ مذكور در بند 3 فوِ در مورد اصلاحيه‌هاي‌ آن‌ پروتكل‌ انجام‌ خواهد شد، به‌ استثناء اينكه‌ دوسوم‌ آراء اكثريت‌ اعضاء آن‌ پروتكل‌ كه‌ در جلسه‌ حضور دارند و داراي‌ حق‌ رأي‌ هستند، براي‌ تصويب‌ آن‌ اصلاحيه‌ها كافي‌ است‌.

5ـ اسناد تصويب‌، موافقت‌ و تأييد و پذيرش‌ رسمي‌ اصلاحيه‌ها بايد نزد مرجع‌ امانت‌دار سپرده‌ شود. اصلاحيه‌هاي‌ مصوب‌ طبق‌ بندهاي‌ 3 و 4 فوِ براي‌ اعضاء كه‌ آنها را پذيرفته‌اند از نهمين‌ روز دريافت‌ اسناد تصويب‌، موافقت‌ و تأييد و پذيرش‌ رسمي‌ آنها وسيله‌ لااقل‌ سه‌ چهارم‌ اعضايي‌ كه‌ اصلاحيه‌ پروتكل‌ مربوطه‌ را پذيرفته‌اند، در صورتي‌ كه‌ به‌ نحو ديگري‌ در پروتكل‌ قيد نشده‌ باشد، لازم‌الاجرا خواهد بود. اصلاحيه‌ها در مورد هر عضو ديگر از نهمين‌ روز بعد از آنكه‌ آن‌ عضو اسناد تصويب‌، موافقت‌ و تأييد و پذيرش‌ رسمي‌ اصلاحيه‌ها را سپرده‌ است‌، لازم‌الاجراء خواهد بود.

6ـ به‌ منظور اين‌ ماده‌ «اعضاء حاضر و صاحب‌ رأي‌» يعني‌ اعضايي‌ كه‌ حضور دارند و رأي‌ مثبت‌ يا منفي‌ مي‌دهند.

ماده‌ 18ـ انتخاب‌ و اصلاح‌ الحاقيه‌ها

1ـ الحاقيه‌هاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا الحاقيه‌هاي‌ هر پروتكل‌ جزء لاينفك‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا پروتكل‌ها خواهند بود، مگر آنكه‌ به‌ نحو ديگري‌ پيش‌بيني‌ شده‌ باشد، و اشاره‌ به‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا پروتكل‌هاي‌ آن‌ اشاره‌ به‌ الحاقيه‌هاي‌ آنها نيز خواهد بود. اين‌ الحاقيه‌ها منحصر به‌ امور علمي‌، فني‌ و اداري‌ خواهند بود.

2ـ هر گاه‌ در پروتكل‌ها پيش‌بيني‌هاي‌ ديگري‌ در خصوص‌ الحاقيه‌هاي‌ آنها نشده‌ باشد شيوه‌هاي‌ ذيل‌ در مورد پيشنهاد، تصويب‌ و لازم‌الاجراء شدن‌ الحاقيه‌هاي‌ اضافي‌ بر اين‌ كنوانسيون‌ يا پروتكل‌ها، اعمال‌ مي‌گردد.

الف‌ـ الحاقيه‌هاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ و پروتكل‌هاي‌ آن‌ طبق‌ روش‌ مذكور در ماده‌ 17 بندهاي‌ 2، 3 و 4 پيشنهاد و تصويب‌ مي‌گردد.

ب‌ـ هر عضو كه‌ قادر نباشد الحاقيه‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا الحاقيه‌ پروتكلي‌ را كه‌ عضو آن‌ است‌ بپذيرد بايد ظرف‌ شش‌ ماه‌ از تاريخ‌ اعلام‌ تصويب‌ توسط‌ مرجع‌ امانت‌دار، اين‌ مرجع‌ را از موضوع‌ آگاه‌ سازد. مرجع‌ امانت‌دار بايد بلافاصله‌ همه‌ اعضاء را از اين‌ اعلام‌ مطلع‌ سازد. هر عضو مي‌تواند در هر زمان‌ اعلام‌ مخالفت‌ قبلي‌ خود را پس‌ بگيرد و در نتيجه‌ الحاقيه‌هاي‌ مورد بحث‌ براي‌ آن‌ عضو قابل‌ اجراء خواهند گرديد.

پ‌ـ پس‌ از انقضاي‌ شش‌ ماه‌ از تاريخ‌ ابلاغ‌ امر  از طرف‌ مرجع‌ امانت‌دار، الحاقيه‌ براي‌ كليه‌ آن‌ اعضاي‌ كنوانسيون‌ يا پروتكل‌ مربوط‌ كه‌ طبق‌ مقررات‌ بند فرعي‌ (ب‌) فوِ اطلاعيه‌ نداده‌اند، لازم‌الاجراء مي‌گردد.

3ـ پيشنهاد، تصويب‌ و به‌ اجراء در آمدن‌ الحاقيه‌هاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا هر پروتكل‌ آن‌ مشمول‌ همان‌ شيوه‌ عملي‌ مي‌شود كه‌ در مورد پيشنهاد، تصويب‌ و لازم‌الاجرا شدن‌ الحاقيه‌هاي‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا الحاقيه‌هاي‌ پروتكل‌ ملحوظ‌ مي‌گردد. در الحاقيه‌ها و اصلاحيه‌هاي‌ آنها بايد ملاحظات‌ مربوطه‌ علمي‌ و فني‌ نيز مورد توجه‌ قرار گيرد.

4ـ هر گاه‌ الحاقيه‌ اضافي‌ يا اصلاحيه‌ يك‌ الحاقيه‌ مستلزم‌ اصلاحيه‌اي‌ بر اين‌ كنوانسيون‌ يا پروتكل‌ها باشد، الحاقيه‌ اضافي‌ يا الحاقيه‌ اصلاح‌ شده‌ نبايد تا زماني‌ كه‌ اصلاحيه‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا اصلاحيه‌ پروتكل‌ها لازم‌الاجراء نشده‌اند، به‌ مرحلة‌ اجراء در آيند.

ماده‌ 19ـ رسيدگي‌

هر عضوي‌ كه‌ تصور مي‌كند كه‌ عضوي‌ ديگر به‌ تعهدات‌ خود به‌ موجب‌ اين‌ كنوانسيون‌ عمل‌ نكرده‌ يا عمل‌ نمي‌كند، مي‌تواند موضوع‌ را به‌ اطلاع‌ دبيرخانه‌ برساند و در اين‌ صورت‌ بايد فوراً و همزمان‌ عضوي‌ را كه‌ اين‌ ادعا عليه‌ او شده‌ است‌، مستقيماً يا از طريق‌ دبيرخانه‌ از جريان‌ امر آگاه‌ سازد. كليه‌ اطلاعات‌ مربوطه‌ بايد وسيله‌ دبيرخانه‌ در اختيار اعضاء قرار گيرد.

ماده‌ 20ـ حل‌ و فصل‌ اختلافات‌

1ـ در صورت‌ بروز اختلاف‌ بين‌ اعضاء در خصوص‌، تفسير، رعايت‌ و اجراء مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا پروتكل‌هاي‌ مربوطه‌، بايد اعضاء از طريق‌ مذاكره‌ يا هر طريق‌ مسالمت‌آميز ديگر به‌ انتخاب‌ خود اختلافات‌ را حل‌ و فصل‌ نمايند.

2ـ هر گاه‌ اعضاء ذيربط‌ نتوانند از طرِ مذكور در بند قبل‌ اختلاف‌ خود را تسويه‌ كنند، در صورت‌ توافق‌ طرف‌هاي‌ اختلاف‌، اختلاف‌ بايد در دادگاه‌ بين‌المللي‌ عدالت‌ يا نزد هيأت‌ داوري‌، كه‌ طبق‌ شرايط‌ مندرج‌ در الحاقيه‌ 6 راجع‌ به‌ داوري‌ پيش‌بيني‌ شده‌ است‌، مطرح‌ گردد. ولي‌ عدم‌ حصول‌ توافق‌ در مورد طرح‌ اختلاف‌ در دادگاه‌ بين‌المللي‌ عدالت‌ يا در هيأت‌ داوري‌، اصحاب‌ دعوي‌ را از مسئوليت‌ ادامه‌ يافتن‌ راه‌ حل‌ از طرِ مذكور در بند 1 آزاد نمي‌سازد.

3ـ هنگام‌ تصويب‌، پذيرش‌، موافقت‌ و تأييد رسمي‌ يا الحاِ به‌ اين‌ كنوانسيون‌ يا هر زمان‌ بعد از آن‌، يك‌ دولت‌ و يا سازمان‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ يا اقتصادي‌ مي‌تواند اعلام‌ نمايد كه‌ رسماً و بدون‌ توافق‌ خاصي‌ تعهد (الف‌) طرح‌ اختلاف‌ در دادگاه‌ بين‌المللي‌ عدالت‌ و يا (ب‌) رجوع‌ به‌ حكميت‌ طبق‌ شيوه‌ عمل‌ پيش‌بيني‌ شده‌ در الحاقيه‌ شماره‌ 6، را بالقوه‌ اجباري‌ شناخته‌ است‌. اين‌ اعلام‌ بايد كتباً به‌ اطلاع‌ دبيرخانه‌ برسد و دبيرخانه‌ هم‌ بايد آن‌ را به‌ اعضاء كنوانسيون‌ ابلاغ‌ كند.

ماده‌ 21ـ امضاء

اين‌ كنوانسيون‌ براي‌ امضاء دولت‌ها، و ناميبيا، به‌ نمايندگي‌ شوراي‌ سازمان‌ ملل‌ براي‌ ناميبيا، و سازمان‌هاي‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌، در شهر بال‌ در تاريخ‌ 22 مارس‌ 1989، و در وزارت‌ امورخارجه‌ سوئيس‌ فدرال‌ در برن‌ از تاريخ‌ 23 مارس‌ 1989 تا 30 ژوئن‌ 1989، و در دفتر مركزي‌ سازمان‌ ملل‌ در نيويورك‌ از 1 ژوئيه‌ 1989 تا 22 مارس‌ 1990، مفتوح‌ خواهد بود.

ماده‌ 22ـ تصويب‌، پذيرش‌، تأييد و موافقت‌ رسمي‌

1ـ اين‌ كنوانسيون‌ مشمول‌ تصويب‌، پذيرش‌، تأييد و موافقت‌ دولتها و نيز ناميبيا، به‌ نمايندگي‌ شوراي‌ سازمان‌ ملل‌ براي‌ ناميبيا و مشمول‌ تأييد و موافقت‌ رسمي‌ سازمان‌هاي‌

يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌ خواهد بود.

اسناد تصويب‌، پذيرش‌ تأييد يا موافقت‌ رسمي‌ بايد نزد مرجع‌ امانت‌دار سپرده‌ شود.

2ـ هر سازمان‌ مذكور در بند 1 فوِ بدون‌ اينكه‌ دولت‌هاي‌ عضو آن‌ طرف‌ اين‌ كنوانسيون‌ باشند، ملزم‌ به‌ تعهدات‌ تحت‌ اين‌ كنوانسيون‌ خواهد بود.

در مورد سازمانهايي‌ كه‌ يك‌ يا چند دولت‌ عضوش‌ طرف‌ كنوانسيون‌ است‌، سازمان‌ و دولت‌هاي‌ عضو آن‌ بايد در مورد مسئوليت‌هاي‌ مربوطه‌ خود براي‌ اجراي‌ تعهداتشان‌ به‌ موجب‌ اين‌ كنوانسيون‌ تصميم‌ بگيرند. در اينگونه‌ موارد سازمان‌ و دولت‌هاي‌ عضو حق‌ نخواهند داشت‌ مستقلاً حقوِ تحت‌ كنوانسيون‌ را اعمال‌ نمايند.

3ـ سازمان‌هاي‌ مذكور در بند 1 فوِ، در اسناد تأييد يا موافقت‌ رسمي‌ خود بايد حدود صلاحيت‌ خود را نسبت‌ به‌ امور تحت‌ حاكميت‌ كنوانسيون‌ اعلام‌ نمايند. اين‌ سازمانها بايد همچنين‌ مرجع‌ امانت‌دار را از تغييرات‌ اساسي‌ در حدود صلاحيت‌ خود آگاه‌ سازند و مرجع‌ مزبور نيز بايد اعضاء كنوانسيون‌ را از اين‌ امر مطلع‌ نمايد.

ماده‌ 23ـ الحاقِ

1ـ اين‌ كنوانسيون‌ پس‌ از انقضاي‌ مهلت‌ امضاء، براي‌ الحاِ دولت‌ها و ناميبيا به‌ نمايندگي‌ شوراي‌ سازمان‌ ملل‌ براي‌ ناميبيا و سازمانهاي‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌ مفتوح‌ خواهد بود.

2ـ سازمانهاي‌ مذكور در بند 1 فوِ، بايستي‌ در اسناد الحاِ، حدود صلاحيت‌ خود را نسبت‌ به‌ انجام‌ امور مربوط‌ به‌ موضوعات‌ كنوانسيون‌ اعلام‌ نمايند. اين‌ سازمانها همچنين‌ بايد مرجع‌ امانت‌دار را از هر گونه‌ تغييرات‌ عمده‌ در حدود صلاحيت‌ خويش‌ آگاه‌ سازند.

3ـ مقررات‌ بند 2 ماده‌ 22، نسبت‌ به‌ سازمانهاي‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌ كه‌ به‌ اين‌ كنوانسيون‌ ملحق‌ مي‌شوند، اعمال‌ خواهد گرديد.

ماده‌ 24ـ حق‌ رأي‌

1ـ جز در مواردي‌ كه‌ در بند 2 ذيل‌ پيش‌بيني‌ شده‌ است‌، هر طرف‌ متعاهد اين‌ كنوانسيون‌ حق‌ يك‌ رأي‌ خواهد داشت‌.

2ـ سازمانهاي‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌ در مورد امور مربوط‌ به‌ حوزة‌ صلاحيتشان‌ طبق‌ ماده‌ 22، بند 3 و ماده‌ 23، بند 2، حق‌ رأي‌ خود را با مقدار آراء مساوي‌ تعداد دولت‌هاي‌ عضو خود، كه‌ عضو كنوانسيون‌ يا پروتكل‌ مربوط‌ به‌ آن‌ هستند، اعمال‌ خواهند كرد.

در صورتي‌ كه‌ دولت‌هاي‌ عضو اين‌ سازمان‌ها از حق‌ خود استفاده‌ مي‌كنند، خود سازمان‌ها نبايد حق‌ رأي‌ خود را اعمال‌ نمايند، و بالعكس‌.

ماده‌ 25ـ مجري‌ شدن‌

1ـ اين‌ كنوانسيون‌ در نودمين‌ روز پس‌ از تاريخ‌ ايداع‌ رسمي‌ اسناد، تصويب‌، پذيرش‌، تأييد و موافقت‌ رسمي‌ و الحاِ لازم‌الاجراء مي‌گردد.

2ـ در مورد هر دولت‌ يا سازمان‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ و يا اقتصادي‌ كه‌ اين‌ كنوانسيون‌ را رسماً تصويب‌ مي‌كند، مي‌پذيرد، با آن‌ موافقت‌ مي‌نمايد يا تأييد مي‌كند، يا بعد از تاريخ‌ ايداع‌ بيستمين‌ سند تصويب‌، پذيرش‌، موافقت‌ و تأييد و الحاِ رسمي‌ بدان‌ ملحق‌ مي‌گردد، در نودمين‌ روز بعد از تاريخ‌ سپردن‌ اسناد تصويب‌،پذيرش‌، موافقت‌، تأييد يا الحاِ رسمي‌ توسط‌ اينگونه‌ دولت‌ يا سازمان‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌، اين‌ كنوانسيون‌ لازم‌الاجراء مي‌گردد.

3ـ براي‌ اهداف‌ بندهاي‌ 1 و 2 فوِ هيچ‌ سند سپرده‌ شده‌ توسط‌ سازمان‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌ به‌ عنوان‌ اسناد اضافه‌ برآنچه‌ دولت‌هاي‌ عضو آن‌ سازمان‌ ايداع‌ كرده‌اند، محسوب‌ نخواهد شد.

ماده‌ 26ـ تشريط‌ و بيانيه‌ ها

1ـ هيچگونه‌ تشريط‌ يا قيدي‌ نسبت‌ به‌ اين‌ كنوانسيون‌ نبايد اعمال‌ گردد.

2ـ بند 1 اين‌ ماده‌ مانع‌ از اين‌ نمي‌شود كه‌ يك‌ دولت‌ يا سازمانهاي‌ يك‌ پارچه‌سازي‌ سياسي‌ و يا اقتصادي‌، در هنگام‌ امضاء، تصويب‌، پذيرش‌، موافقت‌ و تأييد كنوانسيون‌ و الحاِ رسمي‌ به‌ آن‌، اظهارات‌ و بياناتي‌ براي‌ از جمله‌ هماهنگ‌ ساختن‌ قوانين‌ و مقررات‌ با مفاد اين‌ كنوانسيون‌ بنمايد، مشروط‌ بر اينكه‌، اينگونه‌ اظهارات‌ و بيانات‌ به‌ منظور حفظ‌ يا تغيير اثرات‌ حقوقي‌ مفاد كنوانسيون‌ در ارتباط‌ با آن‌ دولت‌ نبوده‌ باشد.

ماده‌ 27ـ انصراف‌

1ـ در هر زمان‌ سه‌ سال‌ پس‌ از تاريخ‌ مجري‌ شدن‌ كنوانسيون‌ براي‌ هر عضو، آن‌ عضو مي‌تواند با تسليم‌ اطلاعيه‌ كتبي‌ به‌ مرجع‌ امانت‌دار از كنوانسيون‌ انصراف‌ حاصل‌ نمايد.

2ـ انصراف‌ پس‌ از يك‌ سال‌ از تاريخ‌ دريافت‌ اطلاعيه‌ توسط‌ مرجع‌ امانت‌دار، يا هر تاريخ‌ بعد كه‌ ممكن‌ است‌ در اطلاعيه‌ قيد شده‌ باشد، قابل‌ اجراء خواهد بود.

ماده‌ 28ـ مرجع‌ امانت‌دار

دبيركل‌ سازمان‌ ملل‌ مرجع‌ امانت‌دار اين‌ كنوانسيون‌ و پروتكل‌هاي‌ مربوطه‌ آن‌ خواهد بود.

ماده‌ 29ـ متون‌ معتبر

متون‌ عربي‌، چيني‌، انگليسي‌، فرانسه‌، روسي‌ و اسپانيايي‌ اين‌ كنوانسيون‌ داراي‌ اعتبار يكسان‌اند.

الحاقيه‌ شماره‌ 1

طبقه‌بندي‌ مواد زائدي‌ كه‌ بايد تحت‌ كنترل‌ قرار گيرند

انواع‌ مواد زايد

1ـ مواد زايد حاصل‌ از مراقبتهاي‌ پزشكي‌ در بيمارستانها.

2ـ مواد زايد حاصل‌ از توليد و تهيه‌ فرآورده‌هاي‌ داروئي‌.

3ـ داروهاي‌ زايد.

4ـ مواد زايد حاصل‌ از توليد، فرمولاسيون‌ و كاربرد داروهاي‌ گياهي‌ و مواد كشنده‌ ميكروارگانيسم‌ها.

5ـ مواد زايد حاصل‌ از ساخت‌، فرمولاسيون‌ و كاربرد مواد شيميايي‌ و مواد كشنده‌ ميكروارگانيسم‌ها.

6ـ مواد زايد حاصل‌ از توليد، فرمولاسيون‌ و كاربرد حلالهاي‌ آبي‌.

7ـ مواد زايد حاصل‌ از تصفيه‌ حرارتي‌ و آبكاري‌ فلزات‌ بوسيله‌ سيانيدها.

8ـ ضايعات‌ روغنهاي‌ معدني‌ كه‌ براي‌ استفاده‌هاي‌ رايج‌ مناسب‌ نيستند.

9ـ امولسيونهاي‌ زايد مخلوط‌ روغنهاي‌ آب‌ و هيدروكربن‌هاي‌ آب‌.

10ـ مواد زايد و ذرات‌ آلوده‌ شده‌ با بي‌فنيلهاي‌ پلي‌ كلرينه‌ شده‌  PCB  و يا ترفنيلهاي‌ پلي‌ كلرينه‌  PCT  و يا بي‌فنيلهاي‌ پلي‌ برومينه‌ شده‌  PBB

11ـ بقاياي‌ قير حاصل‌ از پالايش‌، تقطير و تصفيه‌ حرارتي‌.

12ـ مواد زايد حاصل‌ از توليد، فرمولاسيون‌ و كاربرد جوهرها، رنگها، مواد رنگي‌، لاك‌ الكل‌ و روغنهاي‌ جلا.

13ـ مواد زايد حاصل‌ از توليد، فرمولاسيون‌ و كاربرد رزينها (صمغ‌ كاج‌)، لاتكس‌ (شيره‌ گياهي‌)، چسبها و نرم‌كننده‌ها.

14ـ مواد زايد شيميايي‌ حاصل‌ از فعاليتهاي‌ تحقيقاتي‌، عمراني‌ يا آموزشي‌ كه‌ ماهيت‌ شناخته‌ شده‌اي‌ ندارند و يا جديد بوده‌ و اثراتشان‌ بر روي‌ انسان‌ يا محيط‌ ناشناخته‌ است‌.

15ـ ضايعاتي‌ كه‌ ماهيت‌ انفجاري‌ دارند و تابع‌ ساير قوانين‌ نيستند.

16ـ مواد زايد حاصل‌ از توليد، فرمولاسيون‌ و كاربرد مواد شيميايي‌ مورد استفاده‌ در عكاسي‌.

17ـ مواد زايد حاصل‌ از پرداخت‌ سطحي‌ فلزات‌ و پلاستيك‌ها.

18ـ بقاياي‌ حاصل‌ از عمليات‌ دفع‌ مواد زايد صنعتي‌.

ضايعاتي‌ كه‌ داراي‌ مواد متشكله‌ زير مي‌باشند:

19ـ كربنيل‌هاي‌ فلزي‌

20ـ بريليوم‌، تركيبات‌ بريليوم‌

21ـ تركيبات‌ كرم‌ شش‌ ظرفيتي‌

22ـ تركيبات‌ مس‌

23ـ تركيبات‌ روي‌

24ـ آرسنيك‌، تركيبات‌ آرسنيكي‌

25ـ سلنيوم‌، تركيبات‌ سلنيوم‌

26ـ كادميوم‌، تركيبات‌ كادميوم‌

27ـ آنتي‌ موان‌، تركيبات‌ آنتي‌ موان‌

28ـ تلوريوم‌، تركيبات‌ تلوريوم‌

29ـ جيوه‌، تركيبات‌ جيوه‌

30ـ تاليوم‌، تركيبات‌ تاليوم‌

31ـ سرب‌، تركيبات‌ سرب‌

32ـ تركيبات‌ فلوراين‌ غيرآلي‌ به‌ استثناي‌ كلسيم‌ فلورايد.

33ـ سيانيدهاي‌ غيرآلي‌

34ـ اسيدها بفرم‌ حلال‌ يا جامد

35ـ بازها به‌ فرم‌ حلال‌ يا جامد ( BASIC ) با بازهاي‌ بصورت‌ جامد

36ـ پنبه‌ نسوز(پودر يا الياف‌).

37ـ تركيبات‌ آلي‌ فسفره‌

38ـ سيانيدهاي‌ آلي‌

39ـ فنل‌ها، تركيبات‌ فنل‌ از جمله‌ كلروفنل‌ها.

40ـ اترها

41ـ حلالهاي‌ آلي‌ هالوژن‌

42ـ حلالهاي‌ آلي‌ غير از حلالهاي‌ هالوژن‌

43ـ هر گونه‌ خانواده‌  Cogenor  دبي‌ و فوران‌ پلي‌ كلره‌

44ـ هر گونه‌ خانواده‌ بنز و پي‌ دايو كسين‌ پلي‌ كلره‌

45ـ تركيبات‌ ارگانو هالوژن‌ غير از موادي‌ كه‌ در اين‌ الحاقيه‌ به‌ آنها اشاره‌ شده‌ (مثلاً شماره‌هاي‌ 39، 41، 42، 43 و 44).

الحاقيه‌ 2

طبقه‌بندي‌ ضايعاتي‌ كه‌ نياز به‌ توجه‌ خاص‌ دارند

46ـ مواد زايد خانگي‌

47ـ بقاياي‌ حاصل‌ از سوازندن‌ مواد زايد خانگي‌

الحاقيه‌ 3

ليست‌ مشخصات‌ خطرناك‌ براي‌ مواد زايد

گروه‌ سازمان‌ ملل‌   كد              مشخصات‌

1     1 H      مواد منفجره‌

يك‌ ماده‌ منفجره‌ يا ماده‌ زايد منفجره‌ عبارت‌ از يك‌ ماده‌ مايع‌، جامد، يا زايديست‌ (يا مخلوطي‌ از مواد زايد) كه‌ در يك‌ درجه‌ حرارت‌، فشار و سرعت‌ معين‌ قادر است‌ بوسيله‌ واكنش‌هاي‌ شيميايي‌ كه‌ منجر به‌ توليد گاز مي‌شود به‌ محيط‌ اطراف‌ خود خسارت‌ وارد نمايد.

3            3 H    مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌

مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ عبارتند از مايعات‌ يا مخلوط‌ مايعات‌، يا مايعات‌ حاوي‌ جامدات‌ به‌ صورت‌ تعليق‌ (مانند رنگها، روغنهاي‌ جلا، لاك‌ الكل‌ و غيره‌...)كه‌ شامل‌ مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ از جهات‌ ديگر جزء مواد خطرناك‌ طبقه‌بندي‌ شده‌اند، نمي‌باشند كه‌ در آزمايش‌ Closedcup  در درجه‌ حرارتي‌ كه‌ بيش‌ از 5/60 درجه‌ سانتيگراد نباشد و در آزمايش‌  Open-cup  در درجه‌ حرارتي‌ كه‌ بيش‌ از 6/65 درجه‌ سانتي‌گراد نباشد بخارهاي‌ قابل‌ اشتعال‌ از خود بيرون‌ مي‌دهند. (چون‌ نتايج‌ آزمايشهاي‌ فوِ دقيقاً با هم‌ قابل‌ مقايسه‌ نبوده‌ و حتي‌ نتايج‌ جداگانه‌اي‌ به‌ وسيلة‌ همان‌ آزمايش‌ نيز اغلب‌ تغيير مي‌كند لذا مقررات‌ نيز در اين‌ موارد قابل‌ تغيير بوده‌ و اجازه‌ مي‌دهد كه‌ اين‌ چنين‌ تغييرات‌ در متن‌ تعاريف‌ گنجانده‌ شوند).

گروه‌سازمان‌ ملل‌          كد   مشخصات‌

1/4     1/4 H   مواد جامد قابل‌ اشتعال‌

شامل‌ مواد جامد يا مواد جامد زايد، جز آنهايي‌ كه‌ تحت‌ عنوان‌ مواد قابل‌ انفجار طبقه‌بندي‌ شده‌اند مي‌باشند كه‌ تحت‌ شرايطي‌ در حال‌ حمل‌ و نقل‌  به‌ آساني‌ قابل‌ احتراِ هستند، يا ممكن‌ است‌ در اثر اصطكاك‌ موجب‌ آتش‌ سوزي‌ گردند.

2/4     2/4 H   مواد يا مواد زايد كه‌ قابليت‌ احتراِ خودبه‌ خوددارند

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ در شرايط‌ عادي‌ هنگام‌ حمل‌ و نقل‌ اگر با مشكلي‌ مواجه‌ شدند خود به‌ خود ايجاد حرارت‌ مي‌كنند، يا در تماس‌ با هوا به‌ شدت‌ گرم‌ شده‌ و قابليت‌ احتراِ دارند.

3/4    3/4 H مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ در تماس‌ با آب‌ گازهاي‌ قابل‌اشتعال‌ متصاعد مي‌كنند.

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ در فعل‌ و انفعال‌ با آب‌ قابليت‌ اشتعال‌ خود به‌ خود دارند يا گازهاي‌ قابل‌ اشتعال‌ به‌ مقدار خطرناك‌ متصاعد مي‌كنند.

1/5         1/5 H   تركيب‌ با اكسيژن‌

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ بالقوه‌ قابل‌ احتراِ نيستند ولي‌ ممكن‌ است‌ در اثر تركيب‌ با اكسيژن‌ موجب‌ احتراِ ساير مواد شده‌ يا به‌ احتراِ ساير مواد كمك‌ كنند.

2/5         2/5 H   پروكسيدهاي‌ آلي‌

شامل‌ آن‌ دسته‌ از مواد يا مواد زايدي‌ مي‌باشند كه‌ حاوي‌ ساختمان‌ اكسيژن‌ دو ظرفيتي‌ بوده‌ كه‌ نسبت‌ به‌ حرارت‌ ناپايدارند و ممكن‌ است‌ تحت‌ تأثير حرارت‌ محيط‌ خارج‌ سريعاً تجزيه‌ شوند.

گروه‌سازمان‌ ملل‌          كد   مشخصات‌

1/6     1/6 H   سموم‌ (حاد)

مواد يا مواد زايدي‌ هستند كه‌ اگر خورده‌ شوند، استنشاِ شوند و يا از طريق‌ تماس‌ با پوست‌ جذب‌ گردند موجب‌ مرگ‌ شده‌ يا سلامت‌ انسان‌ را به‌ طور جدي‌ به‌ خطر مي‌اندازند.

2/6          2/6 H   مواد عفونت‌زا

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ حاوي‌ ميكروارگانيسم‌هاي‌ فعال‌ و يا زهر آنها بوده‌ و به‌ طور مشخص‌ يا مشكوك‌ موجب‌ بيماري‌ در حيوان‌ يا انسان‌ مي‌گردند.

8           8 H    مواد خورنده‌

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ با فعل‌ و انفعالات‌ شيميايي‌ هنگامي‌ كه‌ با بافتهاي‌ زنده‌ تماس‌ حاصل‌ مي‌كنند موجب‌ صدمات‌ شديد مي‌شوند، يا در صورت‌ نشت‌ كردن‌ به‌ اشياء ديگر يا وسايط‌ حمل‌ و نقل‌ لطمه‌ مي‌زنند، يا آنها را از بين‌ مي‌برند. ممكن‌ است‌ خطرات‌ ديگري‌ نيز در برداشته‌ باشند.

9           10 H   متصاعد شدن‌ گازهاي‌ سمي‌ در تماس‌ با آب‌ يا هوا

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ در فعل‌ و انفعالات‌ با هوا يا آب‌ ممكن‌ است‌ گازهاي‌ سمي‌ به‌ مقدار خطرناك‌ متصاعد كنند.

9           11 H   سموم‌ (مزمن‌)

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ اگر استنشاِ شده‌، خورده‌ شوند، يا از طريق‌ تماس‌ با پوست‌ جذب‌ گردند اثرات‌ مزمن‌ در برداشته‌ ازجمله‌ خواص‌ سرطان‌ زائي‌.

گروه‌سازمان‌ ملل‌          كد   مشخصات‌

9      12 H    مواد اكوتوكسيك‌ (مسوم‌كننده‌ محيط‌زيست‌)

مواد يا مواد زايدي‌ كه‌ اگر در محيط‌ رها شوند يا از طريق‌ تجمع‌ در بافتهاي‌ زنده‌ اثرات‌ سوء داشته‌ باشند.

9           13 H

مشكلاتي‌ كه‌ بعد از عمليات‌ دفع‌ روي‌ مي‌دهد از جمله‌ نشت‌ كردن‌ مي‌تواند در برگيرنده‌ هر يك‌ از مشخصات‌ ليست‌ شده‌ در بالا باشد.

آزمايشها

زيان‌هاي‌ احتمالي‌ برخي‌ از انواع‌ مواد زايد هنوز كاملاً مشخص‌ نگرديده‌ است‌. هيچگونه‌ آزمايشي‌ براي‌ تعيين‌ اين‌ زيانها از لحاظ‌ كمي‌ هنوز به‌ وجود نيامده‌ است‌. براي‌ يافتن‌ طرقي‌ جهت‌ مشخص‌ نمودن‌ خطرات‌ احتمالي‌ اين‌ مواد زايد براي‌ انسان‌ و محيط‌زيست‌ لازم‌ است‌ تحقيقات‌ بيشتري‌ به‌ عمل‌ آيد. در مورد تركيبات‌ و مواد خالص‌ آزمايشهاي‌ استاندارد در نظر گرفته‌ شده‌ است‌. بسياري‌ از كشورها آزمايشهاي‌ استاندارد را به‌ كار مي‌برند كه‌ مي‌تواند در مورد مواد مذكور در الحاقيه‌ شماره‌1 جهت‌ تصميم‌گيري‌ در خصوص‌ اينكه‌ آيا اين‌ مواد داراي‌ ويژگيهاي‌ مورد اشاره‌ در اين‌ الحاقيه‌ مي‌باشند، از آنها استفاده‌ كرد.

الحاقيه‌ شماره‌ 4

عمليات‌ دفع‌

الف‌ ـ عملياتي‌ كه‌ شامل‌ هيچكدام‌ از روشهاي‌ متداول‌ مانند بازيابي‌، استفاده‌ مجدد، احياء، استفاده‌ مجدد مستقيم‌ يا هر نوع‌ روش‌ ديگري‌ نمي‌گردد.

بخش‌ الف‌ـ شامل‌ كليه‌ عمليات‌ دفع‌ است‌ كه‌ به‌ طور عملي‌ به‌ كاربرده‌ مي‌شود.

1ـ دفع‌ در زمين‌ يا روي‌ زمين‌ (مانند دفن‌ در زمين‌ و غيره‌).

2ـ اصلاح‌ زمين‌ (مانند تجزيه‌ بيولوژيكي‌ مواد زايد مايع‌ يا لجن‌ در خاكهاو غيره‌).

3ـ تزريق‌ در اعماِ زمين‌ (مانند تزريق‌ در چاهها، غارهاي‌ نمكي‌ يا اماكن‌ طبيعي‌)

4ـ دفن‌ سطحي‌ (مانند دفع‌ مايعات‌ يا لجن‌هاي‌ زايد در گودالها، استخرها، حوضچه‌ها و غيره‌).

5ـ دفن‌ با تكنيك‌ خاص‌ (مانند قرار دادن‌ مواد زايد در كپسولهاي‌ دربسته‌ و ايزوله‌ از يكديگر واز محيط‌ و غيره‌).

6ـ دفع‌ مواد زايد در منابع‌ آب‌ غير از درياها و اقيانوس‌ها

7ـ دفع‌ در اقيانوس‌ يا دريا از جمله‌ در بستر دريا.

8ـ تصفيه‌ بيولوژيكي‌ كه‌ در جاي‌ ديگر اين‌ الحاقيه‌ مشخص‌ نشده‌اند و شامل‌ مواد يا مخلوطي‌ از مواد زايد منتج‌ از اين‌ روش‌ مي‌باشد كه‌ عمليات‌ بخش‌ الف‌ مطرح‌ مي‌گردد.

9ـ اصلاح‌ فيزيكي‌، شيميايي‌ كه‌ در جاي‌ ديگر اين‌ الحاقيه‌ مشخص‌ نشده‌اند شامل‌ مواد يا مخلوطي‌ از مواد زايد  منتج‌ از اين‌ روش‌ مي‌باشند كه‌ در عمليات‌ بخش‌ اول‌ مطرح‌ مي‌شوند (مانند تبخير، خشك‌ كردن‌، آهكي‌ كردن‌، خنثي‌ كردن‌، ترسيب‌ و غيره‌).

10ـ سوزاندن‌ در خشكي‌.

11ـ سوزاندن‌ در دريا.

12ـ انباشتن‌ دائمي‌ (مانند قرار دادن‌ ظروف‌ حاوي‌ مواد زايد در معدن‌ و غيره‌).

13ـ مخلوط‌ كردن‌ قبل‌ از هر يك‌ از عمليات‌ مذكور در بخش‌ الف‌.

14ـ بسته‌بندي‌ قبل‌ از هر يك‌ از عمليات‌ مذكور در بخش‌ الف‌.

15ـ انبار كردن‌ موقت‌ جهت‌ انجام‌ هر يك‌ از عمليات‌ مذكور در بخش‌ الف‌.

(ب‌)ـ عملياتي‌ كه‌ شامل‌ روشهاي‌ متداول‌ بازيابي‌، استفاده‌ مجدد، احياء استفاده‌ مجدد مستقيم‌ يا هر نوع‌ روش‌ ديگري‌ مي‌باشد.

بخش‌ (ب‌)ـ شامل‌ هر گونه‌ عمليات‌ مربوط‌ به‌ موادي‌ مي‌شود كه‌ از لحاظ‌ قانوني‌ به‌ عنوان‌ مواد زايد خطرناك‌ تعيين‌ گرديده‌ و همچنين‌ عمليات‌ مذكور در بخش‌ (الف‌) شامل‌ حال‌ آنها مي‌شود.

1ـ استفاده‌ مواد زايد به‌ عنوان‌ سوخت‌ (غير از روش‌ سوزاندن‌ بطريق‌ مستقيم‌) با توليد انرژي‌.

2ـ احياء و توليد مجدد حلالها.

3ـ احياء و استفاده‌ مجدد از مواد آلي‌ كه‌ به‌ عنوان‌ حلال‌ به‌ كار نمي‌روند.

4ـ احياء و استفاده‌ مجدد از فلزات‌ و تركيبات‌ فلزي‌.

5ـ احياء و استفاده‌ مجدد از ساير مواد غيرآلي‌.

6ـ توليد مجدد اسيدها و بازها.

7ـ بازيابي‌ تركيبات‌ مورد استفاده‌ براي‌ كاهش‌ آلودگي‌.

8ـ بازيابي‌ كاتاليزورها.

9ـ استفاده‌ مجدد از روغنهايي‌ كه‌ در پالايش‌ و يا موارد ديگر به‌ كار مي‌روند.

10ـ استفاده‌ براي‌ اصلاح‌ زمين‌ به‌ منظور استفاده‌ از آن‌ در كشاورزي‌ يا توسعه‌ اكولوژيكي‌.

11ـ استفاده‌ از مواد باقيمانده‌ حاصل‌ از هر يك‌ از عمليات‌ مذكور در شماره‌هاي‌ 1 تا 10.

12ـ تغيير مواد زايد براي‌ هر يك‌ از عمليات‌ مذكور در شماره‌هاي‌ 1 تا 11.

13ـ جمع‌آوري‌ مواد به‌ منظور استفاده‌ از آنها در عمليات‌ مربوط‌ به‌ بخش‌ (ب‌).

الحاقيه‌ شماره‌ 5 (الف‌)

اطلاعاتي‌ كه‌ بايد هنگام‌ تسليم‌ اطلاعيه‌ ارايه‌ گردد.

1ـ دلائلي‌ براي‌ صدور ماده‌ زايد.

2ـ صادركننده‌ ماده‌ زايد (1).

3ـ توليدكننده‌ (يا توليدكنندگان‌) ماده‌ زايد و محل‌ توليد (1).

4ـ دفع‌ كننده‌ ماده‌ زايد و محل‌ دفع‌ (1).

5ـ حمل‌كننده‌ (يا حمل‌ كنندگان‌) ماده‌ زايد و عوامل‌ آنها، در صورت‌ معلوم‌ بودن‌ (1)

6ـ كشور صدور ماده‌ زايد.

مرجع‌ صلاحيت‌دار (2).

7ـ كشورهاي‌ ترانزيت‌

مرجع‌ صلاحيت‌دار (2).

8ـ كشور واردكننده‌ ماده‌ زايد

مرجع‌ صلاحيت‌دار (2).

9ـ اطلاعيه‌ كلي‌ يا اطلاعيه‌ واحد

10ـ تاريخ‌ (يا تاريخهاي‌) مورد نظر حمل‌ و مدتي‌ كه‌ طي‌ آن‌ ماده‌ زايد قرار است‌ صادر بشود و مسير مورد نظر از (جمله‌ نقاط‌ مبدأ يا مقصد) (3)

11ـ طرِ حمل‌ و نقل‌ مورد نظر(جاده‌، راه‌آهن‌، خط‌ دريايي‌، خط‌ هوائي‌، آبهاي‌ داخلي‌)

12ـ اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ بيمه‌(4).

13ـ تعيين‌ مواد زايد و شرح‌ فيزيكي‌ آن‌ از جمله‌ شماره‌  r  و شماره‌  UN  و تركيب‌ آن‌ (5) و اطلاعات‌  مربوط‌ به‌ شرايط‌ عمل‌ با آنها، از جمله‌ شرايط‌ اضطراري‌ مانند حوادث‌ احتمالي‌.

14ـ نوع‌ بسته‌بندي‌ مورد نظر (مانند بدون‌ ظرف‌، تانكر، بشكه‌ و...)

15ـ وزن‌ يا حجم‌ تقريبي‌ بار (6).

16ـ مراحلي‌ كه‌ طي‌ آن‌ ماده‌ زايد توليد شده‌ است‌ (7).

17ـ در مورد مواد زايد مندرج‌ در الحاقيه‌ شماره‌ 1، طبقه‌بندي‌ الحاقيه‌ شماره‌ 2، ويژگيهاي‌ خطر، شماره‌  H  و گروه‌  UN

18ـ روش‌ دفع‌ طبق‌ الحاقيه‌ شماره‌ 3

19ـ اعلام‌ صحت‌ اطلاعات‌ توسط‌ توليدكننده‌ يا صادركننده‌ ماده‌ زايد.

20ـ اطلاعات‌ ارايه‌ شده‌ توسط‌ دفع‌كننده‌(از جمله‌ مشخصات‌ فني‌ حمل‌ دفع‌) به‌ صادركننده‌ يا توليدكننده‌ ماده‌ زايد مبني‌ بر اينكه‌ طبق‌ قوانين‌ و مقررات‌ كشور واردكننده‌ و با رعايت‌ ضوابط‌ و معيارهاي‌ زيست‌محيطي‌ دليلي‌ براي‌ عدم‌ قبول‌ ماده‌ زايد براي‌ دفع‌ وجود ندارد .

21ـ اطلاعات‌ مربوط‌ به‌ نحوة‌ انعقاد قرار داد بين‌ صادركننده‌ و دفع‌كننده‌ ماده‌ زايد.

توضيحات‌

1ـ اسم‌ كامل‌ و نشاني‌، شماره‌ تلفن‌، تلكس‌ يا پست‌ تصويري‌ و نام‌، نشاني‌، شماره‌ تلفن‌، تلكس‌، تلفاكس‌، شخص‌ كه‌ مي‌توان‌ با او تماس‌ گرفت‌.

2ـ نام‌ كامل‌ و نشاني‌، شماره‌ تلفن‌، تلكس‌ و تلفاكس‌.

3ـ هر گاه‌ يك‌ اطلاعيه‌ كلي‌ در مورد بارگيريها به‌ طور جداگانه‌ صادر مي‌شود، چه‌ تاريخ‌ هر بارگيري‌ مشخص‌ شده‌ باشد يا نشده‌ باشد بايد تعداد بارگيريهاي‌ پيش‌بيني‌ شده‌ مشخص‌ گردد.

4ـ تهيه‌ اطلاعاتي‌ در مورد چگونگي‌ بيمه‌ محموله‌ و نحوه‌ رعايت‌ اين‌ شرايط‌ توسط‌ صادركننده‌، حمل‌كننده‌ و دفع‌كننده‌ مادة‌ زايد.

5ـ ماهيت‌ و غلظت‌ تركيبات‌ خيلي‌ خطرناك‌ از نظر سميت‌ و ساير خطراتي‌ كه‌ در زمان‌ حمل‌ و نقل‌ يا در موقع‌ دفع‌ ماده‌ زايد ممكن‌ است‌ روي‌ دهد.

6ـ در مورد اطلاعيه‌ كلي‌ مربوط‌ به‌ چند محموله‌، هم‌ كل‌ مقدار مورد نظر و نيز مقادير مورد نظر براي‌ هر يك‌ از محموله‌ها ضروري‌ است‌.

7ـ تا آنجا كه‌ لازم‌ است‌ پس‌ از خاتمه‌ عمليات‌ دفع‌، خطرناك‌ ناشي‌ از دفع‌ مواد زايد ارزيابي‌ و مشخص‌ گردد.

الحاقيه‌ شماره‌ 5 (ب‌)

اطلاعاتي‌ كه‌ بايد در مورد سند نقل‌ و انتقال‌ ارايه‌ گردد.

1ـ صادركننده‌ مواد زايد (1)

2ـ توليدكننده‌ (يا توليد كنندگان‌) ماده‌ زايد و محل‌ توليد(1)

3ـ دفع‌كننده‌ ماده‌ زايد و محل‌ دفع‌ آن‌ (1)

4ـ حمل‌كننده‌ (يا حمل‌ كنندگان‌) زباله‌ (1) يا عامل‌ (يا عوامل‌) آنها.

5ـ موضوع‌ اطلاعيه‌ كلي‌ يا اطلاعيه‌ واحد.

6ـ تاريخ‌ شروع‌ حركت‌ از مرز و دريافت‌ رسيد توسط‌ هر شخصي‌ كه‌ تحويل‌ گيرنده‌ مادة‌ زايد است‌.

7ـ طرِ مختلف‌ حمل‌ و نقل‌ (جاده‌، راه‌آهن‌، راههاي‌ آبي‌ داخلي‌، راه‌ دريائي‌، راه‌ هوائي‌) شامل‌ كشوهاي‌ صادركننده‌، ترانزيت‌ و واردكننده‌ ماده‌ زايد، در صورتيكه‌ محل‌ ورود و خروج‌ محموله‌ مشخص‌ شده‌ باشد.

8ـ مشخصات‌ كاملي‌ از ماده‌ زايد (خواص‌ فيزيكي‌، نام‌ و گروه‌ بارگيري‌  UN  شماره‌

r  شماره‌  H  و شماره‌ حسب‌ مورد.)

9ـ اطلاعاتي‌ در مورد نيازهاي‌ ضروري‌ براي‌ حمل‌ و نقل‌ ماده‌ زايد از جمله‌ پيش‌بيني‌ شرايط‌ اضطراري‌ مانند حوادث‌ احتمالي‌.

10ـ نوع‌ و شماره‌ بسته‌ها

11ـ وزن‌ و يا حجم‌ بار.

12ـ صدور اظهارنامه‌ توسط‌ توليدكننده‌ يا صادركننده‌ مبني‌ بر صحت‌ اطلاعات‌ داده‌ شده‌.

13ـ صدور اظهارنامه‌ توسط‌ توليدكننده‌ يا صادركننده‌ مبني‌ بر عدم‌ مخالفت‌ مراجع‌ ذيصلاح‌ همه‌ كشورهاي‌ ذيربط‌ كه‌ اعضاء كنوانسيون‌ هستند.

14ـ صدور گواهي‌ توسط‌ دفع‌كننده‌ ماده‌ زايد مبني‌ بر مشخص‌ نمودن‌ روش‌ دفع‌ و تاريخ‌ تقريبي‌ دفع‌.

يادداشتها

اطلاعات‌ لازم‌ مربوط‌ به‌ سند انتقال‌ بايد در صورت‌ امكان‌ با سند مربوطه‌ طبق‌ مقررات‌ حمل‌ در يك‌ سند باشد. در صورتي‌ كه‌ چنين‌ كاري‌ ميسر نباشد، اطلاعات‌ بايد اطلاعات‌ ارايه‌ شده‌ به‌ موجب‌ حمل‌ مقررات‌ حمل‌ را تكميل‌ كند، و نه‌ تكرار آن‌ باشد. سند انتقال‌ بايد دستورالعملهاي‌ مربوط‌ به‌ اينكه‌ چه‌ شخص‌ بايد اطلاعات‌ را ارايه‌ دهد يا چه‌ فرمهايي‌ را پر كند، در برداشته‌ باشد.

(1) اسم‌ كامل‌ و نشاني‌، شماره‌ تلفن‌، شماره‌ تلكس‌ يا تلفاكس‌، و نام‌، نشاني‌، شماره‌ تلفن‌، تلكس‌، تلفاكس‌ شخصي‌ كه‌ مي‌توان‌ در موارد اضطراري‌ با او تماس‌ گرفت‌.

الحاقيه‌ شماره‌ 6

داوري‌

ماده‌ 1ـ هرگاه‌ موافقتنامه‌ مذكور در ماده‌ 20 كنوانسيون‌ به‌ نحو ديگري‌ پيش‌ بيني‌ نكرده‌ باشد، داوري‌ طبق‌ مفاد مواد 2 تا 10 ذيل‌ بايد انجام‌ شود.

ماده‌ 2ـ طرف‌ مدعي‌ بايد به‌ دبيرخانه‌ اطلاع‌ دهد كه‌ طرفها توافق‌ نموده‌اند كه‌ اختلاف‌ طبق‌ بند 2 يا بند 3 ماده‌ 20 به‌ داوري‌ ارجاع‌ شود، و به‌ خصوص‌ مواد كنوانسيون‌ را كه‌ تفسير يا اجراي‌ آنها مورد اختلاف‌ است‌ ذكر كند. دبيرخانه‌ بايد اطلاعات‌ واصله‌ را به‌ آگاهي‌ كليه‌ اعضاء كنوانسيون‌ برساند.

ماده‌ 3ـ هيأت‌ داوري‌ مركب‌ از سه‌ عضو خواهد بود. هر يك‌ از اصحاب‌ دعوي‌ بايد يك‌ داور تعيين‌ كند و دو داوري‌ كه‌ بدين‌ نحو منصوب‌ مي‌گردند بايد با توافق‌ داور ثالث‌ را تعيين‌ كنند، و اين‌ داور رئيس‌ هيأت‌ داوري‌ خواهد بود. سرداور نبايد تبعة‌ هيچ‌ يك‌ از طرفهاي‌ دعوا، يا مقيم‌ در سرزمين‌ يكي‌ از طرفها، يا در سمت‌ ديگري‌ در دعوي‌ ذيمدخل‌ بوده‌ باشد.

ماده‌ 4ـ

1ـ هرگاه‌ رئيس‌ ديوان‌ داوري‌ تا دو ماه‌ بعد از انتصاب‌ داور دوم‌ تعيين‌ نگردد، دبيركل‌ سازمان‌ ملل‌ به‌ درخواست‌ هر يك‌ از دو طرف‌ دعوي‌ ظرف‌ دو ماه‌ ديگر او را منصوب‌ خواهد كرد.

2ـ هر گاه‌ يكي‌ از دو طرف‌ دعوي‌ ظرف‌ دو ماه‌ بعد از دريافت‌ درخواست‌، داور خود را تعيين‌ نكند، طرف‌ ديگر مي‌تواند موضوع‌ را به‌ اطلاع‌ دبيركل‌ سازمان‌ ملل‌ برساند تا وي‌ رئيس‌ ديوان‌ را ظرف‌ دو ماه‌ ديگر منصوب‌ نمايد. رئيس‌ ديوان‌ پس‌ از نصب‌ بايد از طرفي‌ كه‌ داور خود را تعيين‌ نكرده‌ است‌ بخواهد كه‌ يك‌ داور ظرف‌ دو ماه‌ تعيين‌ كند. بعد از اين‌ مدت‌ او بايد موضوع‌  را به‌ اطلاع‌ دبيركل‌ سازمان‌ ملل‌ برساند و او طي‌ دو ماه‌ ديگر اين‌ انتصاب‌ را انجام‌ خواهد داد.

ماده‌ 5ـ

1ـ ديوان‌ داوري‌ تصميم‌ خود را طبق‌ قوانين‌ بين‌الملل‌ و براساس‌ مقررات‌ اين‌ كنوانسيون‌ اتخاذ خواهد كرد.

2ـ هر ديوان‌ داوري‌ كه‌ به‌ موجب‌ مقررات‌ اين‌ الحاقيه‌ تشكيل‌ مي‌شود آيين‌نامه‌ خود را تدوين‌ خواهد نمود.

ماده‌ 6ـ

1ـ تصميمات‌ ديوان‌ داوري‌ خواه‌ در مورد مسائل‌ شكلي‌ و خواه‌ در مورد موضوعات‌ ماهوي‌ بايد با اكثريت‌ آراء اعضاء اتخاذ گردد.

2ـ ديوان‌ داوري‌ بايد اقدامات‌ لازم‌ را جهت‌ احراز حقايق‌ به‌ عمل‌ آورد.

ديوان‌ مي‌تواند به‌ درخواست‌ هر يك‌ از طرفين‌ تدابير حمايتي‌ موقت‌ و اساسي‌ توصيه‌ نمايد.

3ـ طرفهاي‌ دعوا بايد هر گونه‌ امكانات‌ لازم‌ را براي‌ انجام‌ مؤثر دادرسي‌ در اختيار بگذارند.

4ـ غيبت‌ يا قصور هر يك‌ از طرفين‌ دعوا نبايد مانع‌ جريان‌ دادرسي‌ گردد.

ماده‌ 7ـ  ديوان‌ دعاوي‌ متقابلي‌ را كه‌ مستقيماً از موضوع‌ اختلاف‌ ناشي‌ مي‌گردد استماع‌ خواهد كرد و دربارة‌ آنها تصميم‌ خواهد گرفت‌.

ماده‌ 8ـ  جز در مواردي‌ كه‌ ديوان‌ داوري‌ تحت‌ شرايط‌ خاص‌ دعوا به‌ گونه‌اي‌ ديگر مقرر مي‌دارد، هزينه‌هاي‌ داوري‌، از جمله‌ دستمزد داوران‌، بايد به‌ طور مساوي‌ توسط‌ طرفين‌ دعوا تقبل‌ گردد. دادگاه‌ صورت‌ هزينه‌ها را در پرونده‌ ضبط‌ و صورت‌ حساب‌ قطعي‌ مربوطه‌ را به‌ طرفين‌ تسليم‌ خواهد نمود.

ماده‌ 9ـ هر يك‌ از امضاء كنندگان‌ كنوانسيون‌، كه‌ داراي‌ منافعي‌ در موضوع‌ دعواست‌ كه‌ جنبة‌ حقوقي‌ دارد و ممكن‌ است‌ تصميم‌ در مورد دعوا بر آن‌ منافع‌ اثر بگذارد، مي‌تواند با موافقت‌ ديوان‌ در داد رسي‌ مداخله‌ نمايد.

ماده‌ 10ـ

1ـ ديوان‌ بايد ظرف‌ پنج‌ ماه‌ از تاريخ‌ تشكيل‌ رأي‌ خود را صادر نمايد، مگر آنكه‌ لازم‌ تشخيص‌ دهد كه‌ مهلت‌ را تمديد كند مشروط‌ به‌ اينكه‌ از پنج‌ ماه‌ تجاوز نمايد.

2ـ رأي‌ ديوان‌ بايد مستند و مستدل‌ باشد. اين‌ رأي‌ قطعي‌ و نسبت‌ به‌ طرفين‌ دعوا الزام‌ آور خواهد بود.

3ـ كليه‌ اختلافات‌ طرفين‌ مربوط‌ به‌ تفسير يا اجراي‌ رأي‌ بايد توسط‌ يكي‌ از طرفين‌ به‌ اطلاع‌ ديواني‌ كه‌ رأي‌ صادر كرده‌ است‌ برسد و هر گاه‌ اين‌ ديوان‌ نتواند به‌ آن‌ رسيدگي‌ كند، اختلاف‌ بايد در ديوان‌ ديگري‌ كه‌ بدين‌ منظور مانند ديوان‌ نخست‌ تشكيل‌ مي‌شود مطرح‌ گردد.

قانون‌ فوق مشتمل‌ بر ماده‌ واحده‌ منضم‌ به‌ متن‌ كنوانسيون‌ شامل‌ مقدمه‌ و بيست‌ و نه‌ ماده‌ و شش‌ الحاقيه‌ در جلسه‌ علني‌ روز سه‌شنبه‌ مورخ‌ سي‌ و يكم‌ شهريور ماه‌ يكهزار و سيصد و هفتاد و يك‌ مجلس‌ شوراي‌ اسلامي‌ تصويب‌ و در تاريخ‌ 12/7/1371 به‌ تأييد شوراي‌ نگهبان‌ رسيده‌ ا

نمای تصفیه خانه

آب شیرین کن

فیلترشنی

پکیج تصفیه فاضلاب

 
شما در این صفحه قرار دارید: مقالات كنوانسيون‌ بازل‌ دربارة‌ كنترل‌ انتقالات‌ برون‌ مرزي‌‌مواد زايد زيان بخش‌ و دفع‌ آنها